Elmadağ’dan ince bir yel esti, tozdu yollarım
Yâr dillerinden zârâ düştüm, ağlar hâllerim
Bir selâmın gelmez oldu, kurudu bağlarım
Nerde kaldın nazlı yârim, yollarında gözlerim

Dağın ardı dumandır, izini süremem
Sensiz günleri çeltik attım, sayamam
Bir haberin düşse diye yolları gidemem
Hasretin ateş imiş yâr, yanar sönemem

Ay doğa gece derelerde düşer kalkar ararım
İçim içim yanarım ben, derdimi kime yanayım
Ne bir sesin ne bir izin, yollarında kaybolayım
Kapına varsam şimdi, hâlim sana anlatılmazım

Yol ver dağlar, güzel yüzlümün yanına varam
El etsin yâr yeter bana, derdime derman bulam
Can sensiz kaldı, yarama kimden derman saram
Gel yetiş imdadıma yâr, daha ne kadar yanam

Daha ne kadar yanam yâr, közünde kavrulam
Hasretinin koruyla ciğerparem nere savrulam
Umut var mı bir gün sana yeniden kavuşam
Yoksa bu sevda içinde kül olup mu savrulam