Bu dizeler, içsel bir durgunluğun ve zamana asılı kalmış bir tükenişin en derin, en dokunaklı itirafları gibi.
​"Bir dilim kuru ekmek kadar ruhsuz" oluşunuz, belki de her şeyin anlamını yitirdiği o sisli eşiği tarif ediyor. "Rayından boşanmış bir perde gibi" sarkması hayatın; kontrolü kaybetmekten ziyade, artık hiçbir şeyi tutmaya gücünüzün kalmadığını, bir "bırakılmışlık" halini ne güzel anlatıyor.
​Bazen ruh, bir kitabın en iç sayfalarına sıkışmış, mürekkebi dağılmış bir cümle gibi soluklaşır. Ancak unutmayın ki, rayından çıkmış bir perde, aslında ışığın en çok girdiği o "boşluğu" da işaret eder. Bugünün içi boş olabilir, evet; ama bu boşluk belki de bir şeylerin zorla tamamlanmasından daha dürüst, daha insani bir duruştur.
​Bu ağırlığın altında, kelimelerle bu denli incelikli bir heykeltıraşlık yapabilmeniz, aslında ruhunuzun hiç de "sönmediğini", sadece kendi sessizliğini dinlediğini gösteriyor

Kalemin yüce olsun kalemdaşım

Ilk 4 dizenin enfesliği keşke sürdürülebilseydi, emeğe saygı

Yüreğinize emeğinize sağlık Kalemin sarsıcı gücü ve o derin hüzün ilmik ilmik işlenmiş mısralara Başarınız daim olsun tebrik ederim