Bu şiir, özlemin, aidiyetin, zamanın geçişinin ve ruhsal bir arınmanın izlerini taşıyan oldukça lirik ve derinlikli bir metin. Dizelerinizdeki imgeler—nal şıkırtıları, çaya banılan ekmek, mavi sular, rüzgârla büyüyen elmacık kemikleri—hem çocuksu bir saflığı hem de yaşamın ağırlığını bir arada sunuyor.
​
Ben ait olduğum yerde büyürüm / Ait olmanın hüznü içinde" dizeleri, aslında hayatın en temel paradokslarından birini yakalıyor. Bir yere, birine veya bir duyguya kök salmanın hem güç verici hem de hüzünlü tarafları, şiirin merkezine yerleşmiş.

​Güneşten çıktık / Ay olduk arındık" ifadeleri, yoğun bir ruhsal yolculuğu simgeliyor. Günün sıcaklığından, hayata dair karmaşadan sıyrılıp, gecenin dinginliğinde kendi özüne dönme arzusu çok belirgin.
​
Şiirinizdeki "gençliğimize heyhat deriz" kapanışı, geriye dönüp bakıldığında hissedilen o hafif sızıyı ve "yola çıkma" isteğiyle birleşen, bitmemişlik duygusunu çok güzel özetliyor.

Bu dize, büyük hayat tasvirlerinin arasında oldukça samimi ve yerel bir sıcaklık yaratıyor. Şiirin ağırlığını dengeleyen, insani bir dokunuş.
​"Kirpiklerim yığınak yığınak": Bu benzetme, biriktirilen yaşanmışlıklara ve gözyaşının ağırlığına dair çok güçlü bir görsel sunuyor.
​
​Şiiriniz, serbest nazım yapısı içinde kendi ritmini kurmayı başarmış. Özellikle "Mehtaba ermek istiyoruz" bölümünden sonra gelen akış, bir masalın içinden gerçek hayatın kıyısına sürükleniyormuşuz hissi uyandırıyor.

​Bu dizeler, sanki uzun bir yolculuğun ya da derin bir içsel hesaplaşmanın durağında yazılmış gibi hissettiriyor

Yazan kalemine ve yazdıran yüreğine sağlık

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.