Yorgun mustağni bahar
Gel körükle mevsimi
İğne deliğinde kader kıskacı
Yıkılmış tüm duvarlar
İki lokma benim bu dünyam
Sen korkuyorsun kaybetmekten
Ben şiir yazıyorum
Gitmek uzak noktada
Aynı notada
Kemikler içinde kırık aynası
Ceviz büyüklüğünde dolu
Trenlere düşüyor anne çığlığı
Giden yavruları ölmüyor
Diriliyor her çığlıkla
Seni sencileyin Yunus-ı Dervişan bilebilür
Öpünce inci taneler dökülür
Buğdayı gözüme ekesim gelir
Şiirin ayağ sesini işidübenin

Yorgun ve mustağni bahar
Ekmek poşetine sigara rastgelmiş
Kültablası modern dikta
Nem çekiyorum Balıkesir sokaklarında
Ağzımda dün öptüğüm kızlar var
Kadife gibi saracaktım halbuki seni
Gözlerinin zehrini kalbinin ateşini
Hep bana akıttın
Bir gün soğuktan ölecek olacağım
Borcum olan ellerimin ateşini geri ver
Kitaplar arasında sırsıklam kovalayacağım
Naftalin kokulu guguk saatlerinin arasında
Gerdanında kolye niçin durmaz ?
Söyle papatya niçin solmaz.
Ekmek,demir ve kainatın kokusu
Papatyalar susmaz