Dokuz ve Son.

​Bu sana dokuzuncu mektubum,
Dokuzuncu niyazım ve en sonuncu...

Fark etmiyor artık bu yangının sonucu,
Göründü ikimize de uçurumun bu buzdan ucu.
​Derler ki; her saf aşkın gökte bir meleği varmış,
O aşk bitince melek ağlar, bir yıldız intihar edip kayarmış.

Kaldır başını, bak gökyüzüne;
Bütün görünmeyenler yasta şimdi,
Bütün yıldızlar sana "Gitme" diye yalvarmakta fırtınayla.

Sense hâlâ o kupkuru inat kalesinde,
Bense bir beyaz kartal kanadıyla resmini çiziyorum bu son nefeste.
​Oysa aylar var ki umutlarım komada,
Ve bu yaralı yüreğim acil bir aşk aramakta.

Tarihi geçmiş bir sevdayı eskitmişiz koynumuzda,
Gözyaşlarımı madalya yap göğsüne giderken;
Çünkü kapattım aşkın bütün sayfalarını.

Son postayı koydu sabrım yalnızlığıma,
Ve son resti çekti gözlerim dönüşü olmayan yollarına.
​Yine de üzülme;
Olur da bir gün zamansız kapanırsa gözlerimi,
Sana anlatamadığım bu aşkı orada meleklere anlatacağım.

Ve işte o gün, iki damla yaş düşecek kirpiklerinden;
Seni de sana ağlatacağım.
​Dedim ya usta;
Bu dokuzuncu Bismillah, dokuzuncu mühür ve sonuncu...

Sen yepyeni aşklara yolcusun artık,
Ben o en eski, o en asil yalnızlığıma yolcu...

Hasan Belek
Akçay