Herkes vitrinlere bakar,
Işıltılı
, övüldüğü yerlere.
Göz kamaşır bir kere,
Kör eder insanı o beyaz sahtelik.
Oysa hikaye, lambalar söndüğünde başlar.

Çıt çıkmaz o zaman,
Makyajı akar parıltılı caddelerin.
Boyası dökülür o çok övülen sahnelerin,
Ve geriye sadece çıplak bir hakikat kalır.

Çünkü ışık çeker insanı dışarıya,
Gürültüye, kalabalığa, başkalarının gözlerine... Karanlıksa bir anne eli gibi Çeker alır seni o yorucu telaştan,
Sarıp sarmalar kendi yalnızlığınla.

Korkma o koyu gölgeden, Asıl renkler orada gizlidir; Gündüzün göremediği yıldızlar gibi,
Gözün görmediği, kalbin bildiği gibi.

Şimdi bırak yansın ve sönsün her şey,
Bırak dağılsın o yapay aydınlık.
Çünkü insan,
Ancak kendi karanlığına cesaret ettiğinde
Bulur içindeki sönmeyen o asıl ışığı.
.
mustafa yaman
19 mayıs 2026