Ben kul’um..
Ben bilmem, O bilir
İçi boş bir okulum
Menzilsiz bir yolum
Havf ve recâ ile
Sessiz bir iltica ile

Nazımı çekene varayım deyû
Yokluk makamında varlığı astım
Vuslat mağarasında
tehir ettim nefsimi önce
Gün geceye dönünce
Öldüm...
Oldurana aşkım gereğince

Ben kul’um;
Ben bilmem, O bilir
O ’ nda dirilir sırlar, asırlar
Kalbimde ki derin nasırla
Diz çöktüğüm hasırlar şehadete gelsin
Yasımla ve yaşımla
Yaşayışımla ; öldüm...
Hem ağladım hem güldüm

Sonra , öleceğiz illaki
Ne kırmızı ne haki
Ya ak , ya kara
Ruy-î dünya ile bu fukara...
Dedim nefsime;
Ben kul’um...
Ben bilmem, O bilir
O ’ nda birlenir yolum
O ’ nda dinlenir, O ’ nsuz yorulurum
Düşerim de , ne ben yusufum ne kuyular yusufî
Kim aşikâr kim hafi...
Nil sakin, il sakin, dil sakin;
Velâkin...

Ben kimim, neyim var benim?
Ne nefesim ne tenim
Günah sahilinde sisli meltemim
Matemim...

Ben kul’um...
Ben bilmem, O bilir
O ’ nda ölür
O ’ nda dirilirim