Bana aşkı anlat dediler

Bir an sustum.
Çünkü bazı duygular vardır ki kelimeler onları taşımaya yetmez. Bazı hisler vardır ki en güçlü cümleler bile onların yanında eksik kalır. İçimde taşıdığım o büyük duygunun karşısında bütün alfabeler yorgun, bütün şiirler yarımdı.

Gökyüzüne baktım.

Bulutların arasından süzülen ışıkların bile onun gözlerinde gördüğüm huzura ulaşamadığını fark ettim. Dağların heybeti, denizlerin sonsuzluğu, yıldızların gecelere bıraktığı ihtişam bile onun varlığının yanında sessiz kalıyordu.

Aşkı hangi manzarayla anlatabilirdim?
Bir bahar sabahıyla anlatsam eksik kalırdı.
Bir denizin kıyısında anlatsam dar gelirdi.
Bir ömrün tamamını yazsam yine yetmezdi.
Çünkü ben aşkı bir mevsimde değil, bütün zamanlarda yaşadım.
Ben onu görünce saatler değişmedi.
Ben onu görünce zaman anlamını kaybetti.
Dakikalar ömür kadar uzadı.
Ömürler bir bakış kadar kısaldı.
Dünya dönmeye devam etti ama benim kalbim onun gözlerinde durup kaldı.

İnsan bazen bir çift göze bakar ve bütün yolculuklarının bittiğini hisseder.
Ben o hissin içinde yaşadım.
Onun sesi içimde yıllardır susmayan bir bahar gibi yankılandı.
Onun gülüşü karanlık günlerimin üzerine doğan güneş oldu.
Onun varlığı kalbimin yorulan taraflarını dinlendiren bir dua gibi yerleşti içime.
Ben aşkı ellerde değil, merhamette gördüm.
Ben aşkı sözlerde değil, samimiyette gördüm.
Ben aşkı bir kalbin başka bir kalbe zarar vermeden dokunabilmesinde gördüm.

Bu yüzden ona baktığım zaman bir insan görmedim yalnızca.
Ben onda Allah’ın yarattığı en güzel inceliklerden birini gördüm.
Bazı kadınlar vardır, kanatları görünmez.
Yeryüzünde yürürler ama ruhları gökyüzünden gelir.

Kırılmış insanları iyileştirirler.
Kaybolmuş umutları bulurlar.
Sessiz kalplere yeniden yaşam verirler.
Ben onu böyle sevdim.
Bir çiçeği sever gibi değil.
Bir yıldızı sever gibi değil.
Bir gün kaybetmekten korkulan şeyleri sever gibi hiç değil.

Ben onu Allah’ın bana gösterdiği en güzel emanetlerden biri gibi sevdim.
Bu yüzden sevgim korkudan değil, şükürden doğdu.
Beklemekten yorulmadı.
Uzaklıklardan incinmedi.
Zamanla eksilmedi.

Çünkü gerçek sevgi mesafelerle ölçülmez.
Gerçek sevgi kalbin sadakatiyle yaşar.
İnsan bazen bir ömür boyunca birçok insanla karşılaşır ama yalnızca bir kişinin yanında kendisini evinde hisseder.
Ben evimi onun kalbinde buldum.
Sığınacağım limanı onun duasında buldum.
Huzuru onun varlığında buldum.

Bu yüzden bana aşkı anlat dediklerinde hikâyeler anlatmadım.
Şiirler okumadım.
Efsanelerden söz etmedim.
Ben sadece onu düşündüm.
Çünkü benim bildiğim aşk, dünyaya meydan okuyan bir duygu değildi.
Benim bildiğim aşk, dünyayı güzelleştiren bir duaydı.

Ve günün birinde bütün yıldızlar sönerse, bütün yollar kaybolursa, bütün mevsimler biterse ve bütün insanlar unutulursa bile kalbimin en derin yerinde değişmeyecek tek cümle şudur:
Ben önce Allah’a sığındım, sonra onun gözlerinde huzuru buldum; eğer aşkın bir adı varsa, ben onu bir ömür boyunca aynı kalpte bekleyen sadakatin sessiz duasında gördüm.
Mehmet Bildir
01.06.2026