İnsan , başlı başına bir âlem
Nefs, âleme akan kirli bir nehir
Kör gözlü, kan dişli bir sefil; kibir

Ve gece ; mahkeme, urgan
Vicdansız vicdanlara sıcacık yorgan
Dışı bahar, içi alevli sarmaşık
Çürük ışık, kesik ses ; kırılgan

Duvarda yaşlı silüetler
Toprağı yaralayan diri etler
Bu mücadele, insandan - dünyaya
İnsaftan - vefaya kirli sepetler

Köşesi yırtık bir anne kilimi
Huş ile sarıyor çocuklar bu iklimi
Baba’dan kalan bir aile
İki çocuk ve binbir hayal ile
Avuçlarında sadece dualar
Avuçlarında sadece dua var...

Öyle güzel anlatılar, fikirler
Masallar bile varlıktan - yokluğa
Açlık ve tokluğa makaleler
Bir kızın hayalinde güller ve laleler
Bir çocuğun gerçeğinde duygusuz hikayeler

Anlatıyor anneler evladına; bir zamanlar
Develer ve pireler ve aynı mekanlar
Sürüyorduk tarlaları pencereden ; yüksek
Sokaklarda saklambaç ve sek - sek
Ahh bir bilsek, diye iç geçiyor kimileri
Kimileri ve kariyerleri...

Aslında, burası dünya..
Nereye gitsen içinde bir sızın
Ayağının altında kocaman bir gurbet
Ölmek var , ansızın..
Ansızın ölmek gibi bir gerçek ve ebed

Dedim ya!
İnsan başlı başına bir âlem..
İnsan başlı, kirli bir bakış
Ne zaman başlayacak gerçeğe uyanış...