Zihnimde kapalı kapılar var
karmaşık boyalar sürülmüş bir bavul gibi
çevirdikçe daha çok akıyor biriktirdiğim karanlık
yaşmağının bir tutamıyla gözyaşlarımı kurula laila

Yüz yaşında küçük bir çocuğum
incir ağaçlarının dallarından sarkıyorum
kederimin karnı yere değiyor
parmaklarını tırmık gibi geçirip çöz kördüğüm olmuş aklımı

gölgemin ağzından beyaz ve kızgın köpükler boşalıyor
uzun boylu karanlık yine uluyup duruyor yanı başımda
fukara bir kaç söz yumruklayıp duruyor kapısını kalbimin
şakağıma dudaklarını daya korkuyorum laila

Göğsümdeki şu acı bağdaşını bozup kalkıyor ayağa
çocuklar merdiven boşluklarında duruyor aklımın
Tanrım ne çok ölü ve ne çok yaralı
koşup da ardından yetişemediğim sesim yorgun argın düşüyor sol yanıma
daya kahpe namluyu şakağıma
ve kanımla duvarlar ör çocuklara laila....

Seval Doğan

Paylaş:

75 Beğeni

+67 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Laila Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Laila şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Laila şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

İbrahim Kurt, @ibrahimkurt

13.4.2026 20:19:37

kadınlar erkeklerden daha duygulu ifadeler ile şiir yazıyor kutluyorum belkide anne olmanın avandajı bu

Ferda,ca, @ferda-ca

13.4.2026 17:48:00

Gün seckinizi tebrik ediyorum

Sevgilerimle Seval'cim.🌿

elif.kurt, @elif-kurt

13.4.2026 16:33:19

hayatın yükü , yüzümüze kapanan kapılar, yolunda gitmeyen işler , zihnimizdeki karışıklık hepsini o bavulun içinde hissettirdi şiir, gitmek zorunda olan ancak zihninde o karmaşık duygu ve düşüncelerle bekleyen bir insan çizdi zihnimize.

hayatın yorgunluğu öyle yoğun ki keder yere değecek kadar çok.

içindeki kızgınlık ve yüreğine gölge yapan o karanlık bırakmıyor zihnini ve sözler kar etmiyor artık kuru ve yavan geliyor şaireme, içindeki korkularla sığınmak istiyor en güvendiği bir yere.

içindeki acıyı şiirin sonunda açıklayan ve çocukları, onların yaşadıklarını kendine yük edinen, elinden geleni yapmasına rağmen hiçbir şeyin değişmemesinden yüreğindeki acının bir yara olarak kanadığı yerde tüm çocukları bir duvar örerek korumak isteyen kocaman bir yürek.

imgeler harika , anlatım harika, başından sonuna çok güzeldi şiir, tebrik ederim şairem bu güzel duyguyu bu kadar güzel ifade eden yüreğine çokça sevgimle.

Tülay Aslan, @tulayaslan

13.4.2026 13:02:19

Güne düşen güzel şiire uğur böceği yakışmış Tebrikler Selam sevgiler.

Güneşin Kızı Zehra, @gunesinkizi1

13.4.2026 12:09:20

Değerli şairem, yüreğinize gönlünüze sağlık.
Yoğun imgelerle zihinsel karmaşa ve içsel acıyı çok güçlü bir şekilde yansıtıyor. Çocukluk ile karanlık düşünceler arasındaki çarpışma dikkat çekici.

“İç dünyanda büyüyen bu fırtına, hem masumiyeti hem de yorgunluğu aynı anda taşıyor. Her mısra, biraz daha derine çeken bir yankı gibi.”

Emeğinize sağlık, güçlü bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve sevgilerimle kıymetli şairem.

Tebrik ederim.🌸🌸🤍🤍

perisultan, @perisultan

13.4.2026 10:21:32

kutlarım duyarlı kalemi. hissetmek hissettirmek güzel ve anlamlı dizelerde.

hosoglu, @hosoglu

13.4.2026 10:12:57

Günün şiirini, şairini ve kalemi kutluyorum

Ahmet Coşkun 1, @ahmetcoskun1

13.4.2026 08:09:06

günün şiiri

yerini hak etmiş

kutluyorum şaire...

Ebuzer Ozkan, @ebuzerozkan

13.4.2026 00:56:15

Günün şiirini ve şairini tebrik ederim.

Sevtap Kaya Nurgönül, @sevtap-kaya-nurgonul

13.4.2026 00:16:35

Sevgili Seval,
İnsanın kendi içine kapanıp orada yankılanan seslerle baş başa kaldığı o en kırılgan yerden yazmışsın sanki şiirini...

Ve sanki zihnin gerçekten bir oda değil de, kilitlenmiş kapılarla dolu bir labirent… Ve sen o labirentin içinde dolaştıkça, çıkış bulmak yerine daha çok “içine akıyorsun.”

İçinde hem yorgunluk var hem de hâlâ incinebilen bir masumiyet. Sanki büyümek zorunda kalmış ama iyileşememiş bir çocuk konuşuyor.

Sen karanlığın içindesin belki… ama karanlığı anlatabilecek kadar dışındasın da.
Ve en çok bu dokundu bana.

Şiir sesin hiç susmasın, bazı insanlar yazarak yeniden var ederler her defasında kendilerini, işte sen de onlardansın...

Çokça tebrik ve sevgimle... 🐞💙🧿

Ay Parçası, @ayparcasi1

13.4.2026 00:11:08

Yerine yakışan dizelerdi. Yazılışı ile, akıcılığı ve fonetiği ile, konusu ile kısaca her şeyi ile şiir gibi şiirdi.

Kutluyorum sizi ve güne düşen şiirinizi.

Tebriklerimle
Selam ve sevgimle

C.Mıhcı, @c-mihci

13.4.2026 00:11:06

Şiire olan bağlılığınız ve sol yana düşen insan ağrınız,şiirin temelidir.

Kutlarım şair dost

Selam ve sevgiler

Etkili Yorum

Tüya, @tuya

12.4.2026 20:25:46

Ne çok acı, ne çok kan var omurgalarında bu şiirin., sevgili Seval...
Okurken bu dizeleri, kalbim sıkışıyor adeta...

Çocukları acılardan, neden ciddiyetle arındıramıyor yetişkinler dünyası?
Düşünüyorum, hep aynı çemberin içinde ve aynı noktadayım...

Sevgiler olsun duyarlı yüreğine.

Etkili Yorum

Cumali Çorbacı, @cumalicorbaci

12.4.2026 12:11:01

' Yeryüzünde tek bir çocuk dahi acı çekiyorsa,Tanrı yoktur ! ''
/ Dostoyevski

Sandalcı

13.4.2026 23:17:10

Sen “beni yaratan Tanrı’yı arıyorum” diyorsun.
Ama aradığın Tanrı’yı kendi aklına sığdırmaya çalışıyorsun.
Kusursuz olanı, kusurlu akılla sınırlayamazsın. O yüzden ya gerçekten ara (açık kalp ile), ya da “Tanrı yoktur” de ve bunun bedelini (objektif ahlakın, anlamın, evrenin açıklamasının yokluğu) açıkça kabul et.

İkisi ortası “Tanrı insan icadıdır” lafı hem mantıksal olarak çürüyor hem de samimiyetsiz duruyor.

Cumali Çorbacı

13.4.2026 23:02:51

Var sayılan Tanrıyı ya da bize ezberletilen tanrıyı bizzat insanın kendisi yarattı. İnsanoğlu hayal gücüyle kendine benzer tanrıla icat etti. Ben kendi yarattığım değil' beni yaratan tanrının peşindeyim' benim aradığım tanrı iyidir merhametlidir vicdanlıdır adaletlidir, Evet bir yanlışlık var, ya biz Tanrıyı yanlış anladık ya Tanrı bizi..Yani özetle. Kanıt olmadan iddia edilebilen, kanıt olmadan reddedilebilir.

Sandalcı

13.4.2026 02:52:02

Yani Dostoyevski, senin mantığınla “Tanrı acı yarattıysa yoktur” diyorsun ama aynı mantıkla “Tanrı zevk yarattıysa da yoktur” demen gerekirdi. Hangisi? İkisi de mi yok? Yoksa sadece senin moralini bozan kısım mı Tanrı’yı diskalifiye ediyor? Kısacası:
Acıyı da sevinci de yaratan aynı Kudret’tir ve senin tek çocuk kriterin biraz… seçici kalıyor.

Ya da Tanrı yoktur derken aslında benim vicdanım rahat etsin diye Tanrı olmasın diyorsun. İkincisi daha dürüst olurdu Ivan Karamazov.
En azından o zaman tek bir çocuk acı çekiyorsa değil, benim canım sıkılıyor diye düzgünce itiraf etmiş olurdun.

Dostoyevski kadar ahmak biri var mi daha? Hayir yok!

Cumali Çorbacı , etkili yorum yaptı.

12 Nisan 2026 Pazar 12:11:01

Bu yoruma 3 cevap yazılmış.

Sandalcı

13 Nisan 2026 Pazartesi 23:17:10

Cumali Çorbacı

13 Nisan 2026 Pazartesi 23:02:51

Sandalcı

13 Nisan 2026 Pazartesi 02:52:02

Cevap Yaz

ASIKLUZUMSUZ, @asikluzumsuz

12.4.2026 11:25:50

Eyvallah değerli kalem
Tat ve demini almış hoş ve de güzel bir eser
Biz de okuduk ve kutladık yazan yüreği ve o asil kalemini
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal ve hoşça kal

Ali Rıza Coşkun, @alirizacoskun

12.4.2026 11:23:19

“Laila” şiiriniz, içsel karanlıkla hesaplaşmayı ve bir sevgiliye sığınma arzusunu çok yoğun imgelerle dile getiriyor. “Zihnimde kapalı kapılar var, karmaşık boyalar sürülmüş bir bavul gibi” dizesi, metnin özünü yani zihnin karmaşık yüklerini ve içsel sancıyı çarpıcı biçimde özetliyor.

Kaleminize sağlık; kısa ama derin bir şiir, hem içsel çöküşü hem de bir sevgiliye yönelen yakarışı mistik ve dramatik bir lirizmle yansıtmışsınız.

Koray Kzlcan, @koray-kzlcan

12.4.2026 09:53:50

Dış dünyanın dışında tamamen içe doğru çöken bir anlatı.Bilincin iç monoloğu.
"Boyalar sürülmüş bavul" güzel imge.Bir bavula boya sürmek ,normalde bavul hareket ettirilen taşınan bir nesne ama burda boyalı haliyle içinin aktığını ve bunu taşıyamadığını anlatmış gibisin.Lailaya sesleniş bir sığınak.
“Yüz yaşında küçük bir çocuğum” dizesi şiirin omurgası.Tüm yaşanmışlıklara rağmen zamanın kırılması.
“kederimin karnı yere değiyor”. Bu dize bedenin acıya
bürünmüş halini çağrıştırdı.
“gölgemin ağzından köpükler” benliğin kontrol dışına çıkması
“uzun boylu karanlık” kişileşmiş korku gibi.
“Tanrım ne çok ölü ve ne çok yaralı” dizesi savaşı ve ah'ı
“yetişemediğim sesim" kendine bile geç kalmışlığı anlatmış.
“kanımla duvarlar ör çocuklara” (Şiirin Kalbi)
Koruma iç güdüsü var ama yöntemi yıkıcı.
Okuyanı içine çeken hatta boğan (bu bilinçli bir tercih sanırım) acıyı yaşatan bir şiirdi.

tebrikler.
saygıyla

Etkili Yorum

Rafet., @rafet-

12.4.2026 06:18:02

Tebrikler "Laila" işte bu şiir sizin şiirinizin zirvesi, hep yakın konuları işliyordunuz ama bu üslubu, bu havayı, bu söylemi yakalamak kolay değildi. Hep derim daha önceki şiirler, ya da mısralar o aranan, yazmak istenilen şiire ulaşmak içindir bazen ve ulaştığımızı yazarken bilmeyiz bile başka bir gözden bakamayinca... Öncelikle dil çok etkili, hitap edilen kişiyi(çocukluğunu bile yaşamayan o kızı, çocuğu) hemen sahipleniyor insan. Savaşlar bitsin, çocuklar, çocukluğunu yaşasın, daha güzel bir dünya bırakalım istiyor...ya da başka yokluklar... Birbirinden etkili, vurucu mısralar: "Yüz yaşında küçük bir çocuğum" fazlasıyla empati ve acıyı hissettiren bir mısra mesela... Ve masumiyetin misrasi:"şakagima dudaklarını daya korkuyorum laila.... Kendi adıma ben çok beğendim tekrar tebrik ederim okumak, üzerinde düşünmek keyifti....