Ögüt Alan Var mı? (Muhteşem Final)
Şiirin kapanışı, Kamer Suresi’nin ruhları sarsan, Kur'an'ın kolaylaştırıldığını ve ibret alınması gerektiğini haykıran o meşhur ve ebedi sorusuyla mühürleniyor:
“...Var mı düşünüp öğüt alan ?
Bu ayet kaç kez tekrarlandı?”
Surede tam dört kez ısrarla ve üst üste tekrarlanan bu ilahi soru, şairin kalbinde de yankılanmaktadır. Bu bitiş, sadece edebi bir mühür değil; gökteki dolunaya bakıp geçen insanın durup kendi ömrüne, kendi pusulasına ve kendi kalbine sorması gereken zamansız bir uyanış çağrısıdır....Teknik ve Estetik Analiz: Şiir, serbest veznin o fısıldayan gücüyle yazılmış olmasına rağmen, Kur'an ayetlerinin o sarsıcı ve vakur ritmini (fonetiğini) kendi içinde harika korumuş. Dolunay gecesinin sakinliğiyle, kıyamet, tufan ve mucize gibi evrensel kırılmalar tezat bir estetikle harmanlanmış. Ayın dilleşmesi, ayetlerin kalpte bir zikir gibi tekrarlanması, şiiri tam anlamıyla bir "gece tefekkürü" (teheccüd) makamına yükseltmiş...Kalemin mürekkebini doğrudan doğruya vahyin nurundan, dolunayın şahitliğinden ve o peygamberler tarihinin asil ibretlerinden çekmişsiniz. Yazan kaleminize, o dolunaylı geceyi bir Kur'an meclisine, bir hakikat aynasına dönüştüren arif, bilge ve nurlu yüreğinize sağlık...Haziran ayının bu ilk nurlu gecesinde aldığınız o güzel beğeniler gibi, kelamınızın bereketi de her daim baki, kaleminiz her an kavi olsun!

“Bazen gökyüzü konuşur, insan sadece bakar;
ama asıl mesele görmek değil, ibretle anlamaktır.”

Yüreğinize sağlık, inanç ve tefekkürü bir araya getiren derinlikli bir eser okudum. Selam ve saygılarımla.