HATIRALARDA SENİ ARADIM

Anılarla başbaşa dolaştım gezdiğimiz o yerlerde,
Oturdum buluştuğumuz o ağacın altında.
Gövdesinde solmuş bir kalp vardı, üzerinde isimlerimiz,
Lakin onlar da artık kaybolmaya yüz tutmuş.
Anladım ki hatıralar bile artık bizi unutmuş.

Hatıralarda seni aradım, sessizce dolaştım her bir yana,
Seni bana anlatacak hatıralardan umut aradım.
Acaba sen de hiç geldin mi buralara,
Anılardan teselli arayıp, hatıralardan medet umdun mu?
Yoksa o son buluşmamızdan sonra, her şey unutuldu mu?

Havuzun suyu kesik, taşlarında yosun izi,
Bir zamanlar cıvıl cıvıl şakıyan kuşlar bile terk etmişler sanki.
Bir hüzün sarmalı içinde her yer, her bir köşe,
Gökyüzü solgun bakıyor tepemde, sanki anlamış gibi, o da matemde.

Bankların tahtaları çatlamış, rengi solmuş,
Taş yollar yorgun düşmüş, izleri silinmiş.
Sessizlik çökmüş her yana, hatıralar susmuş,
Sanki parkın her bir köşesi hüzünle arkadaş olmuş.

Birden hayalin belirdi, uzattın bana elini,
Tutmak istedim, boşluk sardı bütün bedenimi.
Rüzgâr fısıldadı, yapraklar savruldu sessizce,
Hatıralar sustu yine, gizledi tüm sözlerini.

Yavaş yavaş uzaklaşırken o yerden, dönüp baktım geriye,
Orada hayalin belirdi yine, el sallıyordun bana.
Hasret yüküyle doldu kalbim, gözlerimden yaşlar süzüldü,
Elimi kaldırdım veda etmek için sana.

Bir güvercin havalandı, kanatlarında sessizlik taşıdı,
Bir yaprak savruldu yanımdan, ayrılığın haberini fısıldadı.
Çiçekler başlarını eğdi, sanki vedaya ortak oldu,
Rüzgârın hüzünlü uğultusu ayrılığın şarkısını söyledi.
Yıllar geçmişti ama her şey sanki dün gibiydi, sadece tek fark sen yoktun...

01 HAZİRAN 2026 – ERMAN ULUSOY – KIRKLARELİ