Babam bazen gece herkesten sonra balkona çıkardı,
Sigarasını yakıp uzun uzun karanlığa bakardı.
Ne düşündüğünü soramazdım;
Ama insan, bir adamın omuzlarından da memleketin yorgunluğunu anlayabiliyor.

Biz bu ülkeyi yalnız haritalarda sevmedik.
Bir soba başında, elektrikler kesikken,
Annemin sessizce ekmek bölüşünde sevdik.
Bir şehit haberinden sonra mahalleye çöken sessizlikte,
Kimsenin birbirinin yüzüne bakamayışında sevdik.

Bazen düşünüyorum;
Galiba biz çok eski bir şeyi kaybettik.
Birbirine güvenen insanları,
Kapısı kilitsiz evleri,
Akşam olunca aynı sofrada toplanan kalpleri…
Ve şimdi herkesin içinde tarif edemediği bir gurbet var.

O yüzden ne zaman bir türkü duysam içim sızlıyor.
Sanki bu topraklarda yaşayan herkes,
Aynı rüyadan uyanmış da birbirine anlatamıyormuş gibi.
Biz belki güçlü bir milletiz hâlâ…
Ama biraz kırgınız.
Biraz yalnız.
Ve en çok da, eski hâlimize özlem doluyuz.