Hangi çağda açsaydım gözlerimi,
Bozkırın rüzgârını arardı içim.
Bir atın nal sesinde bulurdum kendimi,
Göğe bakan bir çocuğun duası gibi.
Çünkü ben,
Taş çağında da doğsam,
Demir çağında da yürüsam,
Yarınların bilinmez şehirlerinde de yaşasam,
Yine Türk olmak isterdim.

Hun otağlarında geceyi paylaşmak,
Göktürk yazıtlarına adımı kazımak isterdim.
Bir kurdun izinde dağları aşarken,
Özgürlüğü gök kadar sonsuz bilmek isterdim.
Ne sarayların altını,
Ne başka milletlerin ihtişamı…
Bir avuç vatan toprağı yeterdi bana,
Üzerinde ay yıldız dalgalansın diye.

Ben Türk olarak doğmanın ne demek olduğunu,
Bir annenin oğlunu vatana uğurlarken
Sessizce gözyaşı silmesinde gördüm.
Bir askerin soğuk siperde
“Vatan sağ olsun” deyişinde duydum.
Çünkü Türk olmak yalnız bir millet adı değil,
Omuzlarda taşınan ağır bir tarihtir.

Çağ değişir…
Kılıç gider, tüfek gelir,
At gider, demir kuşlar yükselir göğe.
Ama değişmeyen bir şey vardır:
Bir Türk’ün hür yaşama sevdası.
Zincire vurulsa da eğilmeyen başı,
Karanlıkta bile sönmeyen o ateşi.

Ben Malazgirt’te Alp Arslan’ın ordusunda
Kefen diye beyaz giymek isterdim.
İstanbul surlarında Ulubatlı’nın yanında
Bir sancak uğruna can vermek isterdim.
Sakarya’da çamura bulanmış bir nefer olup
Son mermime kadar direnmek isterdim.
Ve eğer yarın başka bir çağ başlarsa,
Yine aynı hilalin altında yürümek isterdim.

Çünkü Türk olmak,
Sadece geçmişle övünmek değildir;
Yıkıldığında yeniden ayağa kalkabilmektir.
Küllerinden doğan bir ateş gibi,
Her seferinde yeniden dirilmektir.

Bir gün yaşlanırsam eğer,
Saçlarıma ak düşerse,
Torunlarım dizimin dibinde toplandığında
Onlara bırakacağım en büyük miras
Bir servet değil,
Şu söz olacaktır:

“Kim olursanız olun,
Nerede yaşarsanız yaşayın,
Bu milletin adını başınız dik taşıyın.”

Ve ölüm gelip kapımı çaldığında,
Son nefesimde ne altın isterim,
Ne şöhret, ne de unutulmaz olmak…
Yalnızca şunu söylemek isterim:

Hangi çağ olursa olsun,
Türk olarak doğdum,
Türk olarak yaşadım,
Ve yine Türk olarak ölüyorum.