Final bölümü, insanlık tarihinin en dürüst ve sarsıcı özeleştirisini indirir:

"Eğreti olan bizdik / Hazmedemedik kendimize benzettik / Doğayı , dünyayı , aşkı ..."

Kâinatta fazla, kusurlu ve uyumsuz duran yegâne varlık insandır. İnsan, dünyanın o duru ve kendiliğinden olan güzelliğini hazmedememiş; kendi hırslarına, mülkiyet arzusuna, karmaşasına ve kibrine benzetmeye çalışmıştır. Doğayı betonlaştırmış, dünyayı savaşlarla bölmüş, o en saf duygu olan aşkı bile kendi egolarının kölesi yaparak kirletmiştir. Eğreti olan, evrenin kendisi değil; onun içine bir virüs gibi sızıp her şeyi kendine benzetmeye çalışan insanoğludur.

Netice itibarıyla;
Büyük ideolojilerin, felsefi yanılsamaların perdesini yırtıp atan; insanı doğanın efendisi değil, onun en uyumsuz parçası olarak konumlandıran, sarsıcı, cesur ve ekolojik-felsefi dehası çok yüksek bir başyapıt.

"Olanın" o yalın güzelliğini korumaya çalışan, insanlığın kibrine kelimelerle ayna tutan o derin, vakur ve bilge yüreğinize, kaleminize sağlık.