2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
67
Okunma
Sardın bedenimi yeşil bir sessizlikle,
Hiç acele etmeden,
Damar damar, ilmek ilmek...
Tatlı bir sızıydın önceleri,
Işığa uzanan filiz gibi masum,
Güneş sandım seni.
Oysa köklerin kalbimin en derininde bir zehirmiş.
Büyüdükçe daraldı göğüs kafesim,
Gövdemi büktü yükün,
Nefes alamadım.
Ne söküp atabiliyorum seni yaprak yaprak,
Ne de kuruyup kurtulabiliyorum bu sarmaşıktan.
Dolanmışız birbirimize gırtlağıma kadar;
Sen büyüdükçe ben eksiliyorum,
Ben bittikçe sen yeşeriyorsun.
Zehirli bir sarmaşığın kucağında
Ölümle hayat arasında bir yer burası...
Kendi gölgemde boğulurken
Hâlâ senin rengine tutunuyorum.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
