​Ne desek boş artık, ne yazsak cevapsız gecelerde,
Eskisi gibi değil hiçbir şey, gülüşler bile yabancı yüzlerde...
Çok kaptırdık kendimizi bu yalan, bu kahpe dünyaya,
Oysa sessizce bir kefen alıp gidecektik musallaya.
Ne kalabalıklar kaldı geride, ne içimizi dolduran hevesler,
Şimdi arkamızdan bitti diyorlar, tükendi o nefesler...
​Kendimden bile nefret ederken, iğrenirken bazen,
Ben senin en küçük parçana, tozuna bile aşıktım be zalim!
Şimdi adını en derine, dipsiz bir kuyuya gömüp susuyorum,
"Beni unut" diyorsun ya bana... Kolay mı ulan?
Sen yine de bir zamanlar seni delice, ölümüne seveni unutma...
​Acımın tarifi yok artık, sözler yetmiyor içimdeki fırtınaya,
Gözümden akan her damla yaş, feda olsun o yalana.
Herkese karşı başımı öne eğdiren, sırtımdan vuran o insan,
Meğer bir zamanlar "ömrüm" diye koynuma aldığım bizzat kendisiymiş...
"Yanıldığın kısmı boşver, everyone yanılır" diyorlar,
"Sen öğrendiğin kısma bak, önüne bak" diyorlar...
Ulan öyle bir bakacağım ki artık bu kahpe dünyaya,
Bir daha hiçbir kalleş, hiçbir sahte yüz beni yanıltamayacak!
​Bir kalbi kırmak böyle sessiz, böyle sinsi oluyormuş demek,
En çok da insan kendi içinde, kendi canından eksiliyormuş.
Sevdik, kırıldık, sustuk ve en sonunda her acıya alıştık,
Ama en acısı ne biliyor musun? Biz en çok kendimize yabancılaştık...
Belki de bütün mesele şuydu, biz faturayı yanlış kestik:
Fazla bağlanmak değil, yanlış yere, yanlış kalbe bağlanmaktı...
Bir söze kandık, bir hayale kapıldık, bir kalbe ömür verdik;
Sonra hepsinin bir gün mezar sessizliğine gömüleceğini bilmeden...
​Geçti o genç yaşım, bitti içimde ne varsa o heves,
Bir ilk hevesle başladık, sitemle bitiyor bak son nefes...
Gayrı bu yorgun kalbimi sarmasın hiçbir kalleş kafes,
Bu dünyaya, bu nankörlere resti çekip susuyor canım...
Ve şimdi çok iyi anlıyoruz; bu hayat kimseye kalmıyor,
Ne bu dinmeyen acı, ne o sahte sevinç, ne de can bildiğimiz insanlar...
Geriye sadece darmadağın izler kalıyor,
Bir de gecenin karanlığına gömdüğümüz o sessiz dualar...