. Bayram Coşkusuna Karşı Bir Aşığın Yalnızlığı
Şiir, bayramın getirdiği o neşeli havayı reddetmeyen ama yârsız o tadı da bulamayan bir yüreğin dürüstlüğüyle açılıyor. "Eller bayram eder giyer alları / Gözüm yolda bekler eski yılları" mısraları; dışarıdaki renkli, allı pullu dünyayla şairin içindeki o geçmişe takılıp kalmış, gözü yollarda bekleyen sessiz dünyasının tezatlığını çok naif bir biçimde gözler önüne seriyor.. "Gelenler Gideni Sordu" Burukluğu
Üçüncü dörtlük, toplumsal bir gerçeği ve bayramlaşmaların o en ağır yükünü anlatıyor. Gelen eşin dostun, konu komşunun dönüp dolaşıp "O nerede, gelmedi mi?" diye sorması, şairin tabiriyle "Şu garip gönlümü dertle vurdu da" ifadesinde karşılığını buluyor. Herkes yurdunda yuvasında muradına ermişken, şairin bu sorulardan kaçıp sığınacak bir liman arayışı çok iç acıtıcı. Tavşan Kanı Çay ve Kozmik Aşk
Dördüncü dörtlükte çok asil ve şairane bir geçiş var. Şair önce sevgilisini gökyüzündeki aya ışık veren bizzat güneşe benzeterek kozmik, ulu bir övgü yapıyor; hemen ardından ise "Tavşan kanı koydum demledim çayı" diyerek o ulu aşkı Anadolu’nun en samimi, en sıcak ev içi davetine indirgiyor. O çay, sadece bir içecek değil; sadakatin, bekleyişin ve geleceğe duyulan umudun sıcacık bir simgesidir.