Bazen diyorum ki; hiç tutma kendini… Git kapısına, çal kapısını. Kapısını açınca sımsıkı sarıl ona. Tut elinden, çıkar dışarıya. Bütün mahallenin ve herkesin önünde delicesine bağır: “Benimsin!” diye…

Herkesi karşıma alıp haykırmak istiyorum sonra:
“Bu benim helalimdir!” diye.
Annesini, babasını, ailesini, onu yargılayan herkesi karşıma alıp delicesine bağırmak:
“Bu kadın benimdir!” diye sahiplenmek…

Ve sonra yine haykırmak:
“Hiç kimse bundan sonra bu kadını yargılayamaz! Bu kadının geçmişi de geleceği de artık sadece beni ilgilendirir!” diye…
Sonra herkesin içinde elinden tutup, alnından öpüp başını kalbime yaslamak…

“Bundan sonra bu kalbin tek sahibi bu kadın,” demek.
“Bundan sonra bu kadın benim helalimdir,” diye haykırmak…
Çünkü hiç kimse sahipsiz değildir.
Allah her kulun yanındadır. Her şey biraz da insanın gönlündeki niyet kadardır.

Bazen diyorum ki; tutsam sımsıkı ellerini…
İstanbul gözlerine ömrümün sonuna kadar baksam;
Hesapsızca, yargısızca, sadece severek…

Bazen diyorum ki bir yağmur damlası olabilseydim Sana olan hasretimi giderebilmek için hani bir melek taşırmış ya bir yağmur damlasına yer yüzüne beni de senin yanağına bıraksayımış bir an için sana olan hasretimi giderebilmek için.

Özkan Değirmenci
24.05.2026 23:45