Ne geceler geçti, yıldızlar küstü göğün ıssız avlularına,
Ay, yüzünü bulutların ardına sakladı da geceler yetim kaldı.
Hasretine sarıldım, dağlardan inen dereler coştu,
Adını taşıyan sular vurdu kıyılarıma, içimde fırtınalar uyandı.
Bu gönlüm kan ağladı sessiz bahçelerin ortasında,
Bir sonbahar yaprağı gibi düştü kalbim kendi yalnızlığına.
Sevgine düştüm, bir kuşun göğe düşmesi kadar imkânsız,
Bir ateşin kendini yakması kadar derin ve zamansız.
Kalbimdeki sevdan, kök salmış bir çınar şimdi,
Rüzgârlar eğse de dallarını, söküp alamıyor hiçbir mevsim.
Her nefeste biraz daha büyüyor içimdeki bahar,
Adın geçince güller açıyor en kurak topraklar.
Papatyalar seviyor sevmiyor derken avuçlarımda,
Bir ömürlük bekleyiş ördüm beyaz yaprakların arasına.
Gülün dikeni kabuk bağlarken usulca zamanın koynunda,
Ben hâlâ ilk yaranın sıcaklığını taşıyorum ruhumda.
Bir akşamüstü güneşi gibi süzüldün ömrümün penceresinden,
Karanlıklar çekildi, yollar ışıklandı gözlerinden.
Şimdi hangi rüzgâr esse adını fısıldıyor kulaklarıma,
Hangi yağmur yağsa sen düşüyorsun damlaların arasına.
Ne geceler geçti, yıldızlar yine küskün olabilir,
Dereler yine taşabilir, mevsimler değişebilir.
Ama kalbimdeki sevdan, göğe asılmış bir kandil gibi,
Sönmeden yanıyor hâlâ, ömrümün en güzel yerinde.