Bir çamaşır gibi çıkarılır kirlenmiş duygular,
Yıkanır kokulu deterjanlarla makinelerde.
Koklanır; kalmış mı diye bir günah kokusu,
Asılır tek tek balkondaki iplere, renk renk...
Pahalı parfümlerle bastırılır bazen,
Yüreklerden yükselen o çürük kokuları.
Rimellerle kapatılmaya çalışılır,
Gözlerdeki o pişman bakışlar;
Rujlar sürülür, günahkar dudaklara,
Çıkan o yasak cümlelerin izlerini silmek ,
Günahtan kalan tatları unutmak için,

Birbirine karışan parfüm kokularından,
Şehir boğulur ,nefessiz kalır ,
Günahkar ruhları kurutmaktan ,
Balkondaki ipler kopar ,güneş yorulur,
Uçuşur o kirli ruhlar bir çamaşır gibi sokaklara ,
Şehirde karışır tüm günahlar birbirine,

Eğer insanlar yakabilselerdi içlerinde bir alev,
Verebilselerdi günahlarını ateşe ,
Yüreklerini imbik yapıp , kaynatabilselerdi gerçek aşkları,
Keşke çekebilselerdi damla damla damlayan ,
O ilahi kokuyu içlerine ,
Keşke sürebilselerdi o damlaları ruj niyetine dudaklarına ,
Atarlardı o pahalı parfüm şişelerini çöp tenekelerine,
Kalmazdı , o eski günahlardan ne bir iz, ne de tat.
Şimdi , topla tüm kirli çamaşırlarını ,
O içinde yaktığın ateşe at.
Topla tüm parfüm şişelerini , rujlarını ,
Topla , topla ve çöp kutusuna at....