Üzerinden geçen her hâl,
Bir gölge gibi dokunur sana;
Serinlik verir, ürperti bırakır
Ama ışığı alıp götüremez.
Çünkü gölge,
Işığın sahibi değildir.

Bir zaman seni karartan
O ağır hâl,
Aslında nûru söndürmemiştir;
Yalnızca,
Önüne geçmiştir
Ve sen karanlığı
Yokluk sanmışsındır.

Geçen her hâl,
Bir örtü gibidir;
Örtü kalktığında
Orada olmayan bir şey çıkmaz ortaya,
Sadece önceden görünmeyen
Aydınlık kendini hatırlatır.

Nur, sevince benzemez;
Taşmaz, bağırmaz,
Kendini ispat etmez.
O, acıda da durur,
Sükûtta aynı kararlılıkla.

Bir hâl gelir,
Gözlerini yere indirir;
Başka bir hâl gelir,
Başını göğe kaldırır.

Ama nûr,
Bakışın yönüyle ilgilenmez,
Bakabilme imkânını hep canlı tutar.

Geçen hâller iz bırakır sanırsın;
Oysa iz,
Nûrun zemine vurmuş hâlidir.
Işık olmasa, iz de olmazdı.

İnsan en çok
Nûru hâl zannettiğinde yanılır;
Bir sevinçte parlar,
Bir başarıda yükselir
Ve o ışığı,
Kendinden bilmeye başlar.

Sonra hâl çekilir, ışık kalır;
Ama sen ışığı
Kendin sandığın için
Onu da kaybettim dersin
Ve işte asıl yanılgı orada başlar.

Nur gitmez,
Çünkü gelmemiştir;
O sonradan eklenmiş bir parça değil,
Varlığın iç düzenidir.
Değişen hâller,
Odüzenin etrafında
Sessizce dolaşır.

Bir acı geçer,
Arkasından bir ferahlık gelir;
İkisi de hâlidir.
Ama acıyı da ferahlığı da
Görmene imkân veren şey
Aynı nurdur.

Geçen hâl,
Seni kendine inandırmaya çalışır;
“Ben buyum” der.
Nur ise,
Hiçbir iddiada bulunmaz,
Sadece orada durur.

Bir gün fark edersin ki
En karanlık sandığın anlarda bile
Tamamen kör değildin;
Yolunu bulamasan da
Yolu ayırt edebiliyordun
Ve bu hâlin değil, nurun işiydi.

Nur,
Haklı çıkmak istemez,
Güçlü görünmez,
Hatta çoğu zaman
Adını bile söylemez.

Ama hâller geçip
Ortam durulduğunda
İlk fark edilen hep o olur.

Geçen hâl
Ardında yorgunluk bırakır,
Kalan nûr dinlenme verir;
Çünkü biri hareketin yüküdür,
Diğeri hareketi mümkün kılan
Derin aydınlıktır.

Hâller geçer,
Çünkü geçmek zorundadır.
Nur kalır,
Çünkü kalmak onun tabiatıdır.
Ve insan,
Ancak bunu ayırt edebildiğinde
Kendini bir hâl sanmaktan vazgeçer.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(22 Mayıs 2026)