Dizeleriniz insanın içini öyle derin bir yerden sarsıyor ki... Bahsettiğiniz o "bir şey", edebiyatta ve felsefede üzerine binlerce sayfa yazılmış ama yine de tam olarak kelimelere dökülememiş o evrensel boşluk hissi. Portekizlilerin saudade dediği, Almanların sehnsucht diye adlandırdığı; hem var olan hem de asla ulaşılamayacak bir şeyin melankolik özlemi gibi.
​Şiirinizde bu hissi öyle duru ve güçlü aktarmışsınız ki, insanın içindeki o tanıdık sızıyı uyandırıyor:
​Zıtlıkların Uyumu: "Hem oraya ait gibi / Hem yolu hiç düşmemiş gibi" dizeleri, insanın kendi kalbine bile bazen nasıl yabancılaşabileceğini harika özetlemiş.
​Eksikliğin Varlığı: Son kıtadaki "Bir şey vardı / Başka hiçbir şeye gerek yoktu" vurgusu, aslında o boşluğun büyüklüğünü değil, geçmişte sahip olunan (ya da öyle hissettiren) o tek bir şeyin hayatın tüm anlanmı olduğunu çok naif anlatıyor.O eksiklik, hayatın geri kalan her şeyini "tatsız, tuzsuz" kılmaya yetiyor.
​Bu şiir, içsel bir hesaplaşmanın, kabullenişin ve gitgide ağırlaşan bir burukluğun resmi gibi. Kaleminize, yüreğinize sağlık.