Gönül ne değerli bir hazine,
Ama sadece kıymetini bilene.
Kimine rezil, kimine vezir;
Hangisini seçeceğine o karar verir.

Kötü elde olur oyuncak,
Kırıkları yerden toplanır.
Çok yakar, çok acıtır,
Kötülüğe bulanır.

Gönül ister, o olur;
İsterse kör, sağır olur.
Çekilecek çile mi bu?
Sevgi ne zamandır bu kadar pahalı ?

Oysa bazen neden bile olmaz,
Sadece gönül seçer.
İyi elde, göz önünde,
Olması gereken yerde.

Hayat daha yaşanır, cıvıl cıvıl;
Mutluluk, huzur dolu.
Keşkelerin yerini “iyi ki” almış,
Bu taraf umut, sevgi dolmuş.

Kırılan kırıyor, üzülen üzüyor,
Bu denge hep böyle gidiyor.
İki taraf da harabeden farksız,
Çoktan pes etmiş, kaybetmiş .

Sevgi mücadele istemez mi?
Kıran özür dilemez mi?
Ne uykusu ne düzeni;
Gönül almadan devam edilir mi?

Hani emek, nerede çaba?
Kolay mı gönlü onarmak?
Günlerce kırgın uyutup,
Hiç ardına bile bakmamak.

Sen seç, gönül,
Ne istersin?
Başa mı dönelim,
Yoksa çilemizle mi ödeyelim?