24 yıl 7 ay 19 gün…
Zaman ne çabuk geçmiş.
Ama gerçekte öyle miymiş?
Gözler de mi yalan söylemiş?

Eskiden gülermiş, parlarmış;
Şimdi donuk bu gözler.
Söndürmüş ışıklarını,
Kaybetmiş parıltısını.

Zaman yormuş onu,
Yükler taşınmaz olmuş.
Yine de durmamış,
Hep ileri adım atmış.

“Yoruldum” denmiyor,
“Vazgeçtim” denmiyor,
Hiçbir bahaneye sığmıyor,
Sitem bile edilmiyor.

25 de olur, 26 da…
Gözler parlamadıktan,
Yüz gülmedikten sonra
Olsa ne olur, olmasa da?

Ne zaman geri alınır,
Ne ileri atılır.
Keşkeler pişmanlıkla,
Yaşanan, yaşandığıyla kalır.

Yorgunluk geçer,
Yükler azalır.
Mola verilir;
Ama hisler unutulmaz.

Yürünen yol unutulur,
Çekilen acı unutulmaz.
Yapılanlar unutulur,
Ağladığın anlar unutulmaz.

Nedenler unutulur,
Hisler baki kalır.
Amalar unutulur,
Geriye keşkeler kalır.

Gözler yeniden ışıldar,
Yüz tekrar güler belki;
Ama aynısı olmaz.
O boşluk, ne olursa olsun, dolmaz.