Zalim bir kanser oldun, yapıştın sol yanıma,
Sustukça büyüdün içimde, kastettin şu canıma.
Seni şefkatle besleyen kalbimi çürüttün ecel gibi,
Sızdın damarlarıma sinsice, zehir gibi, keder gibi.
Ama bitti o gaflet, bitti o kör teslimiyet;
Şimdi hesap zamanı, şimdi büyük ameliyat!

İşte buradasın, o soğuk ameliyat masasında,
O kibirli sevdan da çırpınıyor ölümün kıyısında.
Gözümü kırpmadan tutuyorum sapını o çelik öfkenin,
Neşter vurup en derinden, izini söküyorum bu bedenin!
Akacaksa aksın içimdeki o kirli, o yaralı kan;
Seni kalbimden kazıyacağım, kopsa da koptuğu yerden tufan!

Ne sitem bıraktın bende ne de merhametten bir eser,
Bütün feryatları kesti, elimdeki bu keskin neşter.
Katran karası bir ur gibi söküp atıyorum seni solumdan,
Bir daha geçmeyeceksin, bu yorgun ruhun sokağından.
Acı feryat etse de masada, bu cerrah geri dönmez;
Gönlümdeki o cehennem söner de, bu infaz asla bitmez.

Açtım göğüs kafesimi, bak gör darmadağın içerisi,
Her bir dikiş izi senden kalan bir ihanet beresi.
Hücre hücre temizledim seni, ne bir kök kaldı ne bir sızı,
Buz kesti o sıcak oda, karardı ömrümün yıldızı.
Masadan kalktığımda göğsüm boş, ruhum belki bir ölü...
Ama kopardım ya sol yanımdan o uğursuz, o zalim gülü!

Neşter ​Doğuş Kılınç
Ameliyat Masası Şiirleri