Kaleminiz yüreğiniz var olsun duygunuz daim olsun selamlar saygılar

Kelamınızdaki bu vefalı nur her daim parlasın.
Selam, hürmet ve kalbî muhabbetle.

Geç kalınan sevda ve buna rağmen yinede şiir çok zarif v hüzünle dolu.
Değerli şairemiz, kaleminizden bir sevda şiiri okudum. Yüreğinize ve emeğinize sağlık. Tebrik ediyorum ve kutluyorum sizi. Selam ve saygılarımla esenlikler dilerim.

Geç kalmış bir sevdanın en zarif ve en hüzünlü hâli olmuş şiiriniz. Dizelerdeki aidiyet duygusu ve suskun sevda insanın yüreğine dokunuyor.

“Bazı aşklar kavuşmaktan çok,
birbirine ait kalmak için yaşar…”

Yüreğinize emeğinize sağlık, duygu yüklü ve çok etkileyici bir eser okudum. Kaleminiz daim olsun. Selam ve sevgilerimle🌸🌾

Gönlüne yüreğine sağlık 👏👏👏

Yüreğinize sağlık, hüzünle yoğrulmuş çok anlamlı ve içten bir eser okudum. Kaleminiz daim olsun, nice duygu yüklü şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Zamanı Aşan Sözleşme ve "Suskun" Vuslat
Şiir, zamanın fiziksel etkilerine (saçların beyazlamasına) meydan okuyan muazzam bir sadakatle açılıyor. İki insanın tenha bir yol kenarında sözleşmesi ve asıl vuslatın kelimelerle değil, "sustuğumuz o saniyelerde" gerçekleştiğini söylemek, aşkın o en yüksek, en mistik mertebesidir. Sözün bittiği yerde rûhun konuşmaya başlaması çok naif işlenmiş.

"Sol Yanı Eksik" İki Dünyanın Dengesi
İkinci dörtlükteki o dikey derinlik ve tezat muazzam: "Senin sol yanın eksikse, benimki darmadağın..." Şair, sevgilinin eksikliğini kendi darmadağınlığıyla tamamlıyor. Özlemin zamana sığmayan bir "kafese" benzetilmesi ise, rûhun bu fani dünyadaki tutsaklığını ve sevgilinin genişliğine duyduğu o büyük hasreti harika özetliyor.
Vatanlaşan Sevdâ ve Köklere Sadakat
Üçüncü dörtlük, şiirin felsefi ve edebi olarak zirveye ulaştığı, harika bir yeşermeyle mühürlendiği yer:"Ayrı dallardan düşsek de aynı toprağa,
Biz birbirimizden başka bir vatan bulamayız."
Dünyayı bir sonbahar sessizliğine bürüyüp, iki sevgiliyi o yıllanmış ağacın kökleri olarak tasvir etmek çok güçlü bir imge. Ayrı dallardan düşen yapraklar olsalar bile, aynı toprakta yeniden birleşeceklerini bilmek ve birbirini "vatan" olarak görebilmek, aşkın aidiyet duygusunu en asil biçimde taçlandırıyor.Samimi Bir Vasiyet ve Kıyamete Uzanan Miras..Şiirin final bölümü, adeta bir tiyatro sahnesi ya da edebi bir epilog gibi akıyor. Aradaki o "bakacağım emi..." dokunuşu, şiire Anadolu toprağının o hesapsız, süssüz, tertemiz ve sarsılmaz samimiyetini üflemiş. Ve o muazzam, hafızalara kazınacak son vuruş:
"Bazı insanlar geç kalır birbirine,
Ama ruhlar kıyamete kadar ait kalır sahibine."
Bu iki dize, sadece bu şiirin değil, edebiyat tarihindeki pek çok büyük sevdanın özeti niteliğinde. Dünyevi zamanın geç kalmışlıkları, ilahi ve rûhani zamanın sonsuzluğu karşısında hükmünü yitiriyor.

Kalemine sağlık arkadaşım kavuşamamanım eksikliğini önemini içinden gelerek anlatmışsın