Sensizliğin acısına ben de şahit oldum,
yüreğimde kor ateşler hiç sönmeden yandı.
Her gece bir parça daha öldüm içimde,
fakat sen oralarda, çok uzaklarda kaldın.
Gözyaşlarım sel oldu, taştı nehirlerim,
boğuldum kendi acımın derin sularında.
Adını her iç çekişimde kanadı yaralarım,
sen ise hiç duymadın feryadımı, hiç bakmadın.
Umurunda mı senin?

Ben yanarken, ben erirken, ben dağılırken…
Umurunda mı senin?
Kalbim paramparça olurken,
adım her gece rüyalarına girerken…
Ben sensizliği bir ömür taşıdım omuzlarımda,
sen ise bir kere olsun dönüp bakmadın arkana.
Acımın ne kadar büyük olduğunu,
ne kadar derin kanadığını…
hiç mi merak etmedin?

Şimdi içimde kocaman bir boşluk var,
senin adınla dolu,
senin yokluğunla yaralı.
Ve ben hâlâ soruyorum aynı soruyu
gözyaşlarımın arasında,
kırık bir sesle:
Umurunda mı senin?
Hiç mi umurunda değilim?