​Bu şiir, aslında bir vazgeçişin değil, bir teslimiyetin hikayesi.
​Yollara bakıyor; yollar sonsuz, yollar yorgun. Kalbindeki o derin yaranın ancak o "tek kişi" geldiğinde sarılacağını biliyor ama kaderin elinin hiç gülmediğini de iliklerine kadar hissediyor. Şafakların sökmesi, güneşin doğması onun için bir şey ifade etmiyor; çünkü onun sabahı, sevdiğinin gülüşünde kalmış.
​Şarkının o meşhur nakaratı, "Söyle kim anlar ki benim halimden?" diye yükseldiğinde, aslında sadece kendi sessizliğine sormuyor bu soruyu. O an, koca bir şehrin, kalbi kırık binlerce insanın ve hatta ölümün bile bu sevdayı anlamayacağını haykırıyor.
​Hikayenin sonunda Selahattin şunu fark ediyor: Başına gelen ne dertti, ne kederdi, ne de sadece bir aşktı. Hepsi birleşip tek bir isim olmuştu. O isim ne candı ne nefesti... O isim, sadece ve sadece "O" idi.
​Bu yüzden her dize, her vuruş aynı yere çıkıyor: "Sensin sevdiğim sensin."