0
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
58
Okunma
Zaman, aramızda biriken o ayları bir infaz gibi sırtıma yükledi.
Sen yokken ben, kendi yokluğumun içinde koca bir şehir inşa ettim;
Sokakları sessizlik, meydanları yalnızlık kokan.
Şimdi o kapı eşiğindeki ıslak bakışların,
Kurumuş bir kuyuyu yağmura davet etmekten farksız.
Pişmanlık; vaktinde ekilmeyen bir tohumun,
Zemheride çiçek açma çabası kadar beyhude artık.
Ben içimdeki o son ışığı söndürmek için kendimle savaşırken,
Senin gölgen bile sığınacak bir saçak altı bulamamıştı bana.
Diz çöktüğün o yer, aslında benim küllerimin üzerinde yükseldiğin yerdir.
Gözyaşların, çekilen acının taksitlerini ödemeye yetmiyor.
Zihnimin koridorlarında tek bir soru yankılanıp duruyor,
Her şey biterken, ben o son nefesi yalnızlığımdan ödünç alırken;
Sahi, sen nerdeydin?
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
