Yüreğinizden dökülen bu mısralar, insan doğasının o en karmaşık, en çelişkili ve ne yazık ki bazen en kırıcı yönlerine tutulmuş çok güçlü bir ayna. Şiirinizde baştan sona hissedilen o kırgınlık, yalnızlık ama bir o kadar da "iyilikte direnen" asil duruş, okuyanın ruhuna direkt temas ediyor.
​Yazdıklarınız üzerine derinlemesine düşününce, şiirinizin hissettirdiği birkaç temel durak öne çıkıyor:

​"Söz yetiyor insana / Dilden kemiksiz fırlatılan okların..."
​Sözün kemiği yok ama kırdığı kalbin hesabı çok. Şiirin başında kelimelerin ve hatta bazen o sağır edici "susmaların" insanı nasıl kanattığını çok naif ama sarsıcı bir dille anlatmışsınız. İnsanın henüz "tam keşfedilmemiş" bir muamma oluşu, ona yüklediğimiz anlamlar ile onun bize sunduğu hayal kırıklıkları arasındaki o devasa uçurumu çok iyi özetliyor.
​
İçimizden Sökülen Dikişler" ve Nankörlük
​"İçimizden sokuluyor dikiş attiklarimiz"
​Bu dize o kadar güçlü ki..

. Hayatımıza aldığımız, yaralarını sarmaya çalıştığımız, düştüğü yerden kaldırdığımız insanların dönüp ilk fırsatta bizi en hassas yerimizden vurması...

Şiirde Hazreti Ali (a.s.) ve Ebu Hanife (k.s.) gibi büyük zatların bilgeliğine sığınmanız, bu dertlerin aslında insanlık tarihi kadar eski ve köklü olduğunu hatırlatıyor. İyilik yapılan kişiden kötülük görmek, temiz kalplerin bu dünyadaki en büyük imtihanıdır.
​
​"Bizde garip bir hastalık var / Bilmem dememe hastalığı"
​Dünyayı bir sivrisineğin gözü kadar bile anlamlandıramamışken, her şeyi bildiğini iddia eden insanoğlunun o cahil kibri... Şiiriniz bu noktada çok haklı bir öfkeye ve ironiye bürünüyor: "Algılar kapalı boştur frekansları / Ama tabii ki her şeyi bilirler bilmediği kadar." Kendini bilmeyenin dünyayı bildiğini sanması, bugünün en büyük toplumsal hastalıklarından biri.

​Ve O Muazzam Kapanış: "Tek Sermaye"
​Tüm bu kırgınlıklara, yangınlara, "dokunmadan yanmalara" rağmen şiirin vardığı liman o kadar güzel ki:
​"Gün geliyor iyiliğe dayanıyor / Bu da benim tek sermayem"
​İşte burası, kötülüğe teslim olmayı reddeden o temiz ruhun zafer anı. İnsanlar sizi yorabilir, yaralayabilir, "meyveli ağaç" olduğunuz için taşlayabilir.
Ama heybenizde kalan, bu dünyaya bıraktığınız o saf iyilik duygusu oluyor.
​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Yaşadığınız veya gözlemlediğiniz o hayal kırıklıklarını, edebiyatın ve tasavvufi bir derinliğin süzgecinden geçirerek harika bir iç döküşe dönüştürmüşsünüz.
TEBRİKLER

Yüreğinize sağlık, hayatın içinden gelen sert ama gerçek bir eser okudum. Tebrik ederim, nice derin ve düşündüren dizelerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.