Dostum; hazinemin ıssız gümüşü
Yaban mı diyelim; yalnız mı bilmem.
Gökyüzünde yanan veda cümbüşü
Çoban mı diyelim; yıldız mı bilmem.


Ezelden bilirdim dilini; hayrat
Söz hakkı verdim de etmedim hayret
Göz hakkı bellemiş bağımı hoyrat
Bağban mı diyelim; hırsız mı bilmem.


Ne hikmetse hep kendini özletir
Önce eli; sonra dostu gözetir
Her keskin bıçağa boyun uzatır
Kurban mı diyelim; yağız mı bilmem.


Armağan demedi yıktı eseri
Darmadağın etti piştiği yeri
Nasıl anlatayım düştüğü yeri
Taban mı diyelim; ağız mı bilmem.


Hem özür dilemek yok fıtratında
Hem de mahcubiyet var suratında
Hayatı kambura dönmüş sırtında
Çıban diyelim; yaldız mı bilmem.


Çiçeği burnunda sevda burcuymuş
Ölmeden vuslatı boyun borcuymuş
Bir gün müebbet; bir gün taburcuymuş
Gariban mı desem; gamsız mı bilmem.

Selçuk YILDIRIM ../ Vuslâdi
Mayıs’26