​Ey iman edenler, durun ve bakın,
Zannın karanlığı sarmasın sizi.
Uzak durun ondan, kaçının sakın,
Günahla silmeyin nurlu izinizi.

​Zannın bir kısmı ki, zehirli oktur,
Kalpten kalbe giden yolu yaralar.
Onda ne huzur ne hakikat yoktur,
Ak olan dünyayı hemen karalar.

​Merak edip sormayın gizli halleri,
Her canın mahremi kendine kalsın.
Kırmayın edeple açan gülleri,
Bırakın her yürek huzurla dolsun.

​Gıybetin rüzgarı esmesin dilde,
Kardeşin ardında kuyu kazmayın.
Dikenli bir bahçe olur bu yolda,
Kendi elinizle hüsran yazmayın.

​Ölmüş bir kardeşin eti yenir mi?
Bu ne ağır dehşet, bu ne bir sızı.
Kalbiniz buna "evet" denir mi?
Tiksinti kaplamaz mı ruhunuzu?

​İşte bu çirkinlik gıybetin aslı,
Ondan uzaklaşın, korkun Allah’tan.
Tevbeyle kapansın bu kara fasıl,
Arının her türlü gizli günahtan.

​Takva siper olsun, koruyun canı,
Diliniz sussun da edep konuşsun.
Kirletmeyin bu kutsal imanı,
Ruhunuz rahmetin katına ulaşsın.