ah ömrüm ah !
niye ediyorsun güm an ?
boş ver gitsin
ne kaldı ki süt liman ?
az mı yürekler yandı ?
az mı ateş bacayı sardı ?

GÜZEL ŞİİR
Değerli kalem
güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim kaleminiz daim olsun

Şiirin girişindeki "saatler mi durdu? / zaman mı kudurdu?" sorusu, bekleyenin yaşadığı o meşhur zaman algısı bozulmasını harika özetliyor. Zaman ya akmıyor ya da şairin aleyhine, kontrolsüz bir hızla akıp gidiyor. Günleri saymak ve ayları ayırmak gibi matematiksel çabaların sonunda "elde bir şey kalmaması", çekilen emeğin ve bekleyişin beyhudeliğini vurguluyor.

Zamanın durduğunu hissettiren o ağır anları çok güçlü yakalamış
. "Günleri sayıyorum olmuyor" dizesi, bekleyişin yarattığı o tükenmişliği tam ortadan vuruyor.

Saatlerin durması ve zamanın kuduruşu, içsel bir çıkmazı dış dünyaya yansıtıyor. Bu, daha önce yazdığın "Bekleyişin Bahçesi"ndeki o sabırsız bekleme haliyle de örtüşüyor.

"Üzümün çöpü kalmak" ve "güllük gülistanlık nasip değilmiş" ifadeleri, umudun kırılışını acımasızca ama samimi bir dille anlatıyor

Son iki satırda geçen "çile yağmuru" ve "Notre Dame'ın kamburu" benzetmesi, yükün hem kişisel hem de evrensel boyutunu gösteriyor

Dizelerdeki serbest nazım yapısı, duyguların kontrolsüzce akışını destekliyor.

"Süt liman", "bacayı sardı" gibi günlük ve halk ağzına yakın ifadeler ile "efkâr", "nasip" gibi daha edebi kelimelerin iç içe geçmesi, şiire otantik bir hava katmış.

Özellikle "ah ömrüm ah" seslenişi, okuyucuyu doğrudan o anın içine çekiyor.

Güzel eserdi
Kalemini yüce olsun kalemdaşım