— anneler konuşmaz
ev çatlar içlerinden —

annem
bir evin içinde unutulmuş buğuydu
çayın geç soğuyan yerinde kalan
kırık bir ses

duvarlar onu ezberlerdi
ev yavaş yavaş
annemin yüzünü giyinirdi

sabah tül perdelerde biriken solgunluk
akşam mutfakta kaynayan tencerede uyuyan gölgeydi
ve fayans aralarında büyüyen
sessiz bir yosun
annem

tabaklar artık dizilmezdi
zamana bırakılırdı her şey
reçel kavanozlarında bekleyen yaz
kendi içine çökmüş bir güneşti

o pencereyi silerken
dışarıdaki dünya bir su damlasına iner
sonra damlanın içinden geçip
kendini unuturdu

ben büyüdüm
yani biraz eksildim
bir şarkının söylenmeyen yerine dönüştüm
annemin ağzında yarım kalmış
ince bir harf gibi

gece olunca
evin eşyaları yer değiştiriyor sanırım
ışık duvarlara çarpıp geri dönüyor
koridorda görünmeyen bir etek sesi
annem uyumuyor yine
üstümüzü örtüyor karanlıkta
bir sandalyenin üstünde
bırakılmış sıcaklık gibi

ve şimdi anlıyorum
bazı kadınlar kaybolmaz
evlerin içine sinerler
bir odanın nemine
perdelerin kıvrımına
çatal bıçak sesine karışırlar

annem artık konuşmuyor
yavaşça ev oluyor

ben hâlâ
onun içinden çıkamıyorum


Meltem Kınıc