Adını Koyamadım...

Geceyi çivilediler göğe
ve biz altında üşüdük biraz.
Bir kadın geçti sokaktan,
saçları omzuna dökülmüş siyah bir ayet gibi.

Ardından bütün lambalar sarardı.
Ben o an anladım;
bazı insanlar giderken
yanında mevsimleri de götürüyor.

Bir çocuğun uçurtması takıldı akşama,
gökyüzü yırtıldı ardından.
Kuşlar telaşlıydı.
Şehir, paslı bir tren sesi gibi
geçiyordu kalbimizin içinden.

Ey sevgilim…
Sen şimdi hangi yağmurun altındasın?
Hangi aynada çoğalıyor yüzün?
Ben hâlâ seni
eski bir şiirin kırık mısrasında taşıyorum.

Bak,
çay soğuyor masada.
Sigara külü büyüyor gecede.
Ve insan en çok
tam sarılacakken yalnız kalıyor.
Birden rüzgâr çıktı sonra.
Perdeler savruldu.

Ay, çatlamış bir nar gibi dağıldı göğe.
İçimde bir şey
uzun uzun sustu o gece.
Adını koyamadım…

Belki aşk dediler ona,
belki keder,
belki de
insanın kendi ömrüne geç kalışı...

Hasan Belek
Akçay/ Altınkum