Saftirik
Yitik aşklar babinda
Yüreğinize kalemine sağlık değerli hocam saygılar sunarım selamlar

Şiirin asıl gücü şu
Anlattığı kişi tek bir insan değil.
Her kıtada biraz “aldanan insan”, biraz “kendini sabote eden insan”, biraz “yanlışta ısrar eden insan” var.
Bu yüzden taşlama kişisel görünse de toplumsal bir karaktere dönüşüyor.
Çok güçlü bir şiir yaratmışsınız tebrik ediyorum.

Kıymetli Celil Bey,
​Yine kaleminizi bir neşter gibi kullanıp insanın o saftirik hallerini cerrah titizliğiyle önümüze sermişsiniz Yergi ve hikmet dengesi muazzam okurken hem gülümsetiyor hem de derin bir muhasebeye sevk ediyor
​Bu sarsıcı ve usta işi eseriniz için sizi yürekten kutlarım Kaleminiz daim kelamınız her zamanki gibi keskin olsun
​Selam ve hürmetle

Çok anlamak, çok bilmeye uğraşmak en zor iş, en rahat yaşam saftiriklerde

Tebrik ederim hocam. Şiiri ve usta saire
Kut yolluyorum.
Saygılar selamlar...

Şiir; taşlama, ironi ve halk diliyle örülmüş güçlü bir eleştiri olmuş.
“Saftirik” üzerinden aslında insanın gafletini, düşünmeden yaşayışını ve kendi kendine verdiği zararı anlatıyor.
Sert ama düşündüren, kelime oyunları ve göndermeleriyle dikkat çeken başarılı bir eser olmuş hocam.
Kaleminiz daim olsun hocam keyifliydi okumak.

Harika dizeler. Okurken her dörtlük biterken durup dinlenip algıyı yazmak gerekli ancak başı ve sonunu akla resmen kolay değil.
En iyisi bu şiir, tam anlamıyla bir “saftirik” anatomisi. Ama öyle kuru bir eleştiri değil; âdeta bir ayna tutuşu, hem acı hem şefkat dolu.
Şaftiriği resmederken sadece aptallığını değil, onun masumiyetle zehirlenmiş ruh hâlini de ustalıkla yakalıyor. Dünyanın düzenine kayıtsız, ramazana şabana umursamaz, ama kendi kurduğu seraplara kanarken için için yanan bir varlık... Kirpikleri sele giderken masallara inanan, gurbeti yurt bilip kargayı sülün sanan, yitik aşklarda en bahtiyar kişi olabilen o saf, o ipsiz sapsız, o çakaralmaz tip.
En vurucu yanı ise, şiirin dilindeki ritim ve imgeler. Segâh’ın hünerine aklı yetmeyen, Delibal’ı cemreden önce tanıyan, düşünmeden konuşup öküz gibi davranan bu karakter, aslında modern zamanların en yaygın insan tipolojilerinden biri. Şiir onu yargılamıyor sadece; acıyor, gülümsüyor ve bir nevi “işte bizden biri” diyor.
Her dörtlükte ayrı bir hançer saplıyor kalbe. Özellikle “Benden başka beni var, alemi kaleminde” ve “Kendine zarar verir, ipsiz sapsız saftirik” dizeleri insanın içini acıtıyor. Çünkü saftirik olmak, sadece başkalarına değil, en çok kendine zulmetmek demek.
Sonuçta ortaya çok katmanlı, çok kültürlü ve çok samimi bir şiir çıkmış. Hem halk şiirinin tadını, hem divan estetiğinin inceliğini, hem de günümüz sokak dilinin vuruşunu aynı potada eritmiş.
Gerçekten güzel, gerçekten vurucu. Nadir bulunan cinsten bir “saftirik” eleştirisi. Kalemine sağlık. Tebrik ederim.