İstanbul…
Dar sokakların içine sıkışmış bir sabah gibi başlıyor her şey
Deniz ala bora içimde kırık bir dalga
Siren sesleri geçiyor uzaktan
bir şeyleri uyandırmak için değil
bir şeyleri susturmak için sanki.

Martılar tepemde dönüyor
Kanat sesleri bile yorgun bu şehirde
Gökyüzü kara bulut
yağmuru değil, ağırlığı indiriyor üstüme.

Uykularım kaçıyor
Zaman sıkıyor beni dar bir yerden
Nefesim daralıyor içim susuyor
Her saniye biraz daha eksiliyorum kendimden.

Duvarlarla konuşmaya başladım
Cevap vermiyorlar ama dinliyorlar sanki
Sessizlikleri bile ağır bir cümle gibi çarpıyor yüzüme.

Aynalar küs…
Bana bakmıyor artık yüzüm
Sanki içimde gördüğü şeyi
taşımaya gücü kalmamış gibi.

Oturdum duvar dibine
Etrafıma bakıyorum
Her şey yerli yerinde ama ben yerimde değilim
Geçen insanlar var
geçmeyen bir yalnızlık var içimde.

Bir sokak lambası titriyor uzakta
Işığı bile kararsız bu şehirde
Adımlarım yankılanıyor taşlarda
sanki ben yürümüyorum zaman yürüyor içimde.

Bir sigara dumanı gibi dağılıyor düşünceler
tutunacak bir dal arar gibi havada
Ne tuttuğum kalıyor elimde
ne de bıraktığım kalıyor bende.

İstanbul…
Bir yanım kalabalığa karışmış
bir yanım kendini kaybetmiş
Ve ben
bu şehrin kaldırımında
sessizce kendimi topluyorum...

Hüseyin YANMAZ
08.05.2026