Derin bir melankoli ile inatçı bir umudun çarpışmasını ne kadar güzel özetlemiş. Şiirin genelinde bir "yıkımdan sağ çıkma" öyküsü seziliyor. Özellikle ironi ve hüzün arasındaki o ince çizgide yürüyen şu kısımlar beni gerçekten etkiledi:

Güllük gülistanlık" olanın "viran" edilmesinden, çöllerin "serinlemesine" geçiş; ruhun geçirdiği o büyük sarsıntıyı çok net hissettiriyor. Acıyla kavrulduktan sonra gelen o tuhaf hissizlik ya da kabulleniş hali bu kadar güzel anlatılabilirdi.
​
Doktorun "kocaman bir kalbin varmış" demesi...
Fiziksel bir gerçeğin (belki de tıbbi bir büyümenin), duygusal bir yükle harmanlanarak "ne halim varsa görüyorum" serzenişiyle birleşmesi şiirin en vurucu anlarından biri. Kalbin büyüklüğü burada hem bir lütuf hem de bir ağırlık gibi duruyor.

Güllerin utanmaması ve toprağın halen bir şeyler beklemesi, hayatın tüm o "viran" edilmiş bahçelere rağmen devam etme inadını gösteriyor. Kalemine sağlık; hüzünlü ama bir o kadar da dirençli bir sesin var.