Soğuk bir akşamdı, en sevdiğin şehrin sokaklarında
Seni ilk kez görecek olmanın telaşıyla çarpıyordu kalbim.
Dakikalar geçmiyordu sensiz,
Beklemek bile başka türlü yakıyordu insanın içini.
Sonra sen geldin…
Kokunla, gözlerindeki ışıkla,
Gülüşünün içime bıraktığı o tarifsiz huzurla.
Bir anda sustu gecenin ayazı,
Yorgunluk çekildi omuzlarımdan usulca.
Sanki bütün şehir senin gelişinle ısındı o gece.
Aylar geçti ardından.
Birlikte nice yollar yürüdük,
Nice duygular taşıdık birbirimizin kalbine.
Şimdi sen başka bir şehirde,
Ben başka bir gökyüzünün altında olsam da
İçimde değişmeyen tek şey var:
Sana duyduğum hayranlık.
İmreniyorum sana sevgili…
Gücüne, iradene, dimdik duruşuna.
Hayatın karşısında korkmadan yürüyüşüne.
Ve bazen seni düşünürken
Çocukluğunu hayal ediyorum;
İçinde kocaman hayaller taşıyan o küçük kızı…
Sonra dönüp bugüne bakıyorum
Ve kendi kendime fısıldıyorum:
“Bu küçük kız ne güzel şeyler başarmış böyle…”
Bilmeni isterim sevgili,
Ben o küçük kızla gurur duyuyorum.
Hem de her geçen gün biraz daha fazla.
Senin varlığınla gurur duyuyorum,
Kalbinle, mücadelelerinle, ışığınla…
Ve ne olursa olsun,
Hangi şehir ayırırsa ayırsın bizi,
Ben her anında yanında olmaya devam edeceğim.
Bir gölge gibi değil,
Bir yuva gibi…
Kalbin yorulduğunda sığınabileceğin bir yer gibi.
Çünkü seni yalnızca sevmiyorum;
Sana hayranım.
Ve bu hayatta en çok da
Senin elini bırakmamaya kararlıyım.