0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
182
Okunma
Zaman, sadece günleri değil, aynı zamanda o günlerin içindeki insanları, sesleri ve o kalabalık sofraların sıcaklığını da alıp götürür. İnsan, hayatının bir döneminde kendini "kilitli bir mevsimin" önünde bulur. O mevsimin içinde en güzel anıları, yarım kalmış sözleri ve hiç eskimeyecek sandığı dostlukları vardır. Ancak anahtar kaybolmuştur ve o yollar geri dönülmeyecek şekilde kapanmıştır.
Bir zamanlar içten gelen sesler vardı derinden,
Eski dostlar kopup gitti hayatın her yerinden.
Kalabalık sofraların neşesi bir anıymış,
Şimdi hüzün bakıyor mazi penceresinden.
Ne kadar dirensen de değişiyor her durak,
Bazı yollar kapandı, kilitli mevsimler uzak.
Yarım kalan hayaller, eksik kalan o sözler,
Zamana yenik düşen, sessizce kurulan tuzak.
Yorgun bir köşe gibi oturur akşamüstü,
Sanki her hatıranın bugünle arası küstü.
Acıyı da taşırsın güzel günler yanında,
Geçmişin gölgeleri, ruhun en ağır süsü.
İnsan alışır elbet eksikle yaşamaya,
Yeniden başlar her gün ruhunu toplamaya.
Dün gelmese de geri, sabah yine uyanır,
Ömür sabırla mecbur, yolda adım atmaya.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
