ANKARA’DA KUĞULU

Kuğulu’da oturdum ayakları yatırdım.
Yağmur çiseliyorken paçaları batırdım.

Kimseler aldırmıyor, bu misafir kim burada?
Mola ver bir seferlik, Kuğulu’da bir dur da!

Ayağımı uzatım birbirine doladım.
Sırtım banka yaslayıp, aklım düşe buladım.

Rahat bir nefes alıp kuşlara yoldaş oldum.
Kuğulu’da dinlenip, huzuru burda buldum.

Karum, Hilton, Kuğulu dolaştım nefeslendim.
Oturdum Kuğulu’da, kuşlara heveslendim.

Gam kederi süpürüp, meşakkati atmışlar.
Kuğulu Havuzuna, Zemzem Suyu katmışlar…

Bu çeşmeden içenin dertleri depreşiyor.
Hangi ırk, din, renk olsa bahtı güzelleşiyor…

Herkeste sevinç, neşe, mutluluk yüzlerinde.
Kahkahalar tufanı, şen şakrak sözlerinde.

Atılan çekirdeği, bir aşkla kapıyorlar.
Gaga vurup, paylayıp, nasibi yapıyorlar.

Ötüşüp, kanat çırpıp, dostça oynaşıyorlar.
Küçücük adımlarla, parkı dolaşıyorlar.

Kimi zaman kur yapıp, kimi kez koşuyorlar.
Zaman zaman öpüşüp, kur yapıp çoşuyorlar.

Gençleri hep el ele, eğlenip geziyorlar.
Kuğulu Toprağı’nı, çiğneyip eziyorlar.

Kumruları: “Gukk! Gukkk!..” ötüşüp yemleniyor.
Zihnimdeki Ankara, arınıp demleniyor.

Kuğulu Sakinleri parka ismini vermiş.
Bazı rint ve hippiler Kuğulu’ya post sermiş.

Kimi keman, ud çalıp hem de eğleniyorlar,
Toplanan paralarla, burda beğleniyorlar.

Ankara, edalı kız; gözlerime bakıyor,
Beni perişan edip, derinlere akıyor.

Başım eğdim gülerek, kaçamak selam verdim.
Gülümsedi yan baktı, dertlerim parka serdim.

Sol yanıma gelerek etek serip oturdu.
Gözlerle yayı gerip, tam on ikiden vurdu.

“Merhaba! şair Çağrı !” dedi de içten güldüm!..
Ankara, el uzattı, elim tuttu, ben öldüm…
27 Nisan 2014, Pazar, Kuğulu Park/Çankaya/Ankara