(Sevgili Dost, Karaozan, İsmail KARA’ya.)

ANKARA KIZ

Behey Kara Ozan, behey can dostum!
Sensiz, etkinlikler bir tat vermiyor,
Kızılay’ı kestim, Konur’da estim,
Ankara kız, saçlarını sermiyor…

Hoş sohbette, İLESAM’da, akardık.
Kabakçı’da, güzellere, bakardık.
Etkinlikte, salonları yıkardık.
Ankara’ya, şimdi aklım ermiyor.

Sana eğilirdi, geçerken dallar.
Belini kırardın, engelse yollar.
Senin için her dem, saçılan güller.
Ankara’ya sensiz, koku sermiyor…

Kastamonu, Ankara’da göründün.
İnsan olup, toz toprakta süründün
Züpde i âlemsin, ete büründün.
Ankara giz, bize sırrın vermiyor…

Sende hangi hikmet, sende ne sır var?
Gönülden secdede, hikmet, iksir var.
Evreni gönlünle sarmalayıp, sar…
Ankara kız, sensiz selam vermiyor.

Bütün şehri dolaş, gezin, postun ser.
Kokladığın gülleri say, destur ver.
Bizim için çiçek topla, güller der.
Ankara kız, sen olmazsan, gülmüyor.
29.12.2014, Pazartesi, Ankara/Çankaya
Not: Zübde-i âlem: Âlemin özü.
Ebediyete göçmüş merhumu, Rahmet ve minnetle anıyorum.