Senin adını düşününce
içimde sessiz bir kapı aralanıyor sanki.
Dünya bütün gürültüsünü dışarıda bırakıyor da
yalnız kalbimin sesi kalıyor içimde.
Bu çağ, sevgiyi çabuk harcıyor sevgilim.
İnsanlar artık birbirinin gözlerine değil,
yaralarına bakıyor.
Ben ise sana,
bir ömre sığmayacak bir dikkatle bakıyorum.
Çünkü seni sevmek
bir his değil bende
emanet gibi.
Sanki Rabbim,
yorulmuş ruhumun avuçlarına
bir parça cennet bırakıp
sakın kaybetme demiş gibi.
Ben seni herkes gibi sevmedim.
Geçer diye beklemedim.
Azalır sanmadım.
Hatta bazı geceler
içimde büyüyen bütün karanlıklarla savaşıp
sana daha temiz bir kalp kalabilsin diye
kendimi susturdum.
Gitmek kolaydı.
Kalmak can yakıyordu.
Ben yine de kalmayı seçtim.
Çünkü sevda dediğin şey,
yalnız mutlu günlerde el tutmak değil,
birbirinin yükünü omuzlarken bile
şükredebilmektir biraz.
Bir gün korkarsan eğer,
başını göğsüme koy.
Dışarıda ne koparsa kopsun,
ben sana sığınacak bir huzur olurum.
Belki de aşk,
iki insanın birbirini değiştirmesi değil
aynı duanın içinde
birbirini kaybetmeden yaşayabilmesidir.
O yüzden bırak şimdi yarını.
Gel,
Önce ellerini bırak kalbime.
Sonra bütün yorgunluğunu yasla bana.
Çünkü ben
seni geçmeye değil,
sende kalmaya geldim.