İçimdekiler ateşten kor gibi,
sızlatıyor kalbimin pencerelerini;
buğusunda seni çiziyorum —
gülünç kalmış perdeler, yarı aralık, yarı küskün.


Kapalı kutuya dönmüş kalbim,
demir kapılar sürgülü,
kilit vurmuş dillerine…
İçimdeki kor, susuldukça büyüyor.

Diller, boğazın soğuk sularında düğümlenmiş;
vapurlar, ağzımın içinde demir atmış sanki,
dişler set çekmiş,
dudaklar aman vermez bir karanlıkta.

Gözyaşları, göz kapaklarımın içinde
donmuş kristaller gibi,
kırılmaz kapaklar kapanmış dünyama.
İçimde, hep aynı kor:
elimi semaya çeviren bir sızı.

Derinlerden gelen mum ışığında
yalvarmak bile yasak;
titrek parmaklar, sayfa başlarında
yüz hatlarını çiziyor hayalin —
tel örgülere sınır koymamış bir özgürlük gibi.

Avuçlarımda akıyor gözyaşların,
fakat kristal biçiminde,
kırılmayan bir hüzün.

İçimde…
ateşten kor gibi yanıyorsun.

Barış Taşdemir bt siirleri