Karanlık çökerken sustu şehirler,
Bir çığlık kaldı taş duvarların içinde.
On iki bin kalp, zincire vurulmuş,
Her biri bir umut, her biri bir anne sesi.
Çocuk gözlerinde yarım kalmış düşler,
Oyuncak yerine korku tutar ellerini.
Bir ninni bile ulaşamaz artık,
Geceyi delen o sessiz hıçkırıklara.
Küçük ayaklar toprakta iz bırakmadan,
Korkuyla büyür, sessizce olgunlaşır.
Gülmek bir hatıra gibi uzak,
Masumiyet bile yorgun bu coğrafyada.
Kadınlar...
Sabırla yoğrulmuş duaların sahibi,
Gözyaşını saklar, dimdik durur yine de,
Çünkü umut, onların yüreğinde saklıdır hâlâ.
Bir annenin kalbi, bir ülke kadar geniş,
Acıyı taşır, ama yıkılmaz yine de.
Her kayıp, bir yara açsa da içinde,
Direnişle sarar o yaraları sessizce.
Zulüm ağırdır, ama iman daha ağır,
Duvarlar yıkılır bir gün, zincirler kırılır.
Her karanlığın ardında bir sabah vardır,
Her gözyaşı, bir dirilişe akar.
Ve yankılanır sokaklarda bir öfke:
Kahrolsun zulüm, kahrolsun adaletsizlik,
İnsanlığı ezen her karanlık düzen,
Siyonizm, emperyalizm — yıkılsın vicdanlarda.
Uyuma!
Ey Müslüman kardeşim, uyan artık,
Sessizlik en ağır yük olur bazen.
Bir söz, bir dua, bir duruş gerekir,
Katliama, idama dur de!
Bugün gün dayanışma günüdür,
Sahip çıkalım Filistin’e,
Bir olalım, diri olalım,
Aynı acıyı paylaşan yürekler olalım.
Bir ses ol, bir nefes ol mazluma,
Uzak demeden uzat ellerini.
Bir damla umut bile büyür bazen,
Yeter ki kalpler birleşsin, ayrı düşmesin.
Bir çocuğun gözyaşıyla yazılır tarih,
Bir annenin feryadıyla sarsılır dünya.
Görmezden gelmek, susmak değildir çare,
Vicdan konuşmalı, hakikat duyulmalı.
Eller semaya kalksın, dualar birleşsin,
Mazlumun sesi yankılansın her yerde.
Birlikten doğar umut, kardeşlikten güç,
Sessizlik değil, dayanışma büyüsün.
Bir gün gelir, hesap sorar zaman,
Sessiz kalan da yazar adını o güne.
Ya bir umut olursun karanlıkta,
Ya da suskunluğunla büyütürsün geceyi.
Ama biz biliriz, kinle değil hakikatle,
Nefretle değil adaletle kazanılır yarın.
Bir çocuğun gülüşüyle yıkılır duvarlar,
Bir annenin duasıyla değişir zaman.
Ey kardeşim, uzaklarda olsak da
Kalbimiz seninle atar aynı ritimde.
Bir dua yükselir gecenin en derin yerinden:
Adalet doğsun, merhamet büyüsün yeniden.
Ve bir gün...
Demir kapılar açıldığında,
Güneş özgürce dokunduğunda yüzlere,
Toprak yeniden nefes aldığında,
Barışın sesi yükselecek göklere.
O gün, çocuklar yeniden gülecek,
Kadınlar korkusuzca sarılacak hayata,
Yıkılmış umutlar filiz verecek yeniden,
Ve karanlık yerini aydınlığa bırakacak.
İnsanlık o gün aynaya bakacak,
Kendi sessizliğinden utanacak belki de.
Ama umut yazılacak en başa yeniden:
Zulüm kaybeder…
Sabır ve adalet mutlaka kazanır.