Gönlünde bahar vardı,
gülüşü “Nisan”dı…
öyle bir Nisan ki
ne takvimlere sığar
ne de mevsimlere.

Bir tebessümüyle çözülürdü kışlar,
içimde donmuş ne varsa
usul usul erirdi.
Sanki bir çiçek açardı her bakışında,
adı konmamış,
ama herkesin özlediği bir çiçek.

Gönlünde bahar vardı,
ben ise ayazda kalmış bir şehir;
o geçtikçe sokaklarımdan
pencerelerim ışıkla dolardı.
Bir ses olurdu içimde,
“her şey yeniden başlayabilir” diyen,
ama o ses hep onun gülüşünden ödünç.

Gülüşü “Nisan”dı…
yağmur gibi ince,
ama değdiği yeri yeşerten cinsten.
Biraz hüzün taşırdı içinde,
çünkü en güzel baharlar bile
bir gün çekip giderdi.

Ben en çok da
o gülüşün kıyısında kayboldum.
Ne tam sevildim belki
ne de tam unuttum.
Bir mevsim gibi geldi,
ama bir ömür kaldı içimde.

Gönlünde bahar vardı,
ben o baharın misafiri…
kapıyı çalmadan giren rüzgâr gibi
sessizce dokundum hayatına.
Oysa o, fark etmeden bile
bütün çiçekleri adıma açtırdı.

Şimdi ne zaman Nisan gelse
bir gülüş düşer aklıma,
yarım kalmış bir cümle gibi.
Ve ben her defasında anlarım:
bazı insanlar mevsim değildir,
geçmezler…
içinde yaşanır sadece.