Bir gün batımında kaybettim hayallerimi
Beni Frankfurt sokaklarında yetim bıraktılar
Koşarken korkulu akşamlarda
Haç işaretli mezarlık sokağından
Evime varmak için nasıl çırpındığımı
Gurbetin yorgun caddelerini adımlamayı öğretti
Hasret akşamları
O uzakların adını yazdım mevsimlere
Mevsimler burada isimsiz, soğuk akşamlardı
Seni aradım o mevsimlerin her dönüşümünde
Yoktun !
Ve ben yok olmuştum şarkılarında

Gülmeyi unuttum önce taş sokaklarında Berlin’in
Öyle yaşamayı öğrendim... iş dönüşü akşamlarda
Ağlamayı
Sonra bir yaşamayı, bin ölmeyi
Gurbet öğretti gözlerime
Ağıt oldu yaşamak, bende anlamını yitirdi
Dudaklarımdaki gülümsemelerim
O eski bildiğim renkler silindi gözlerimden
Yok artık dudaklarımda mutlu şarkılar
Silindi takvimlerden bütün mevsimler
Güz mevsimi ağlamalar yağmurlarda
Oysa gözlerimin denizinde boğuluyor akşamlarım
Bir mavi gül ile açan sevdalar
Bayram çocukları gibi mutlu olurken
Ayrılık gelip çatıverdi kapıma
Paslı bir ortaçağ kaması saplandı yüreğime
Yaşamak merhametsiz zindanlarda
Zincire vuruldu

Ağlıyorsam kadere isyanlığımdan değil
Yeniden yeşertmek için yağmurlarımla umutları
Göz yaşlarımdan, Fırat’a denk düşen nehirler yaratıyorum
Bazen öyle yıkılıyor ki
İçimdeki yetim sokaklar
Mazinin koynunda uyumak istiyorum
Uyanmak ve sonra
Bir rüya olduğunu her şeyin

Çıkıp gelsen bir sabah
Görsen perişan sensizliğimi
Çıkmaz bir sokak benim şimdi
Sormadı kimseler yalnızlığımı
Yoktu dostlarım yanı başımda

Tüm şiirler yarım şimdi , kırılmış içimde her şey
Mevsimlerden hazana sarıldım
Bilemedim bahar neydi, yaz nerede
Hasreti bilmezken, tattırdın ayrılığı
Tutuşur yüreğim, buzullar yürüse de obama
Dökülür gözümden firkat yaşları
Sensiz yapraklarını döken burada hazan
Artık bir ses ver düş gel yollara
Buradayım de yeter ki, uçarım sana
Şimşekler misali gögünden seslen
Kırdığın kalbimi teselli et gitsin

Günay Koçak

12. 8. 2026