​
​Hiçbir zaman insanların birinci tercihi olmadım;
Nedendir bilmem, ne yapsam beceremedim.
Kendimi sorgulamaktan kafayı yedim,
Bu dünyada kimseye yaranamadım.

​Her şey gelir geçer elbet...
Bunca gayret, iyi niyet,
Boşuna olmamalı nihayet!
Başımdaki yaraları sizler açtınız.

​Nereye savrulsam, hep ikinci planı oldum herkesin;
Artık ben de vazgeçtim!
İkinci insan olmayı bırak bir kenara,
Herkese fazla anlam yüklemişim.

​Hiçbir zaman birinci seçenek olmadım,
Kimseye yaranamayan biri oldum.
"Bu beni anlar," dedim...
Her seferinde, ama her seferinde yanıldım!

​Ne kadar uğraşsam da ellerim boş kaldı,
Bu dünya derdi beni gerdi.
Kimseyi samimi bulmuyorum artık;
Menfaat dünyası, gerçek dost yok.

​Kalemin sivri, dilim keskindir benim;
Biraz sitem, biraz vefadır kimliğim.
İnsanlarda kimliğim hep ikinci planda kaldı;
"Tamam, bu böyle yapmaz," diyorum, yine yanılıyorum.

​Güvenmemeyi sizlerden öğrendim ben!
Şimdi kimseye inanmıyorsam, sizler soktunuz bu hale beni.
Şimdi coşkun ırmak gibi akıyor kalemim;
Susmuyorum artık, beni sizler bitirdiniz!