​
​Gülerken ağlamak...
Acıların en büyüğünü yaşıyorum,
Derdime merhemi bulamıyorum.
Bana, gözlerimin bir çocuk kadar saf olduğunu derler;

"Ben ağlamıyorum, hep gülüyorum," dedim.
"En acısı da bu," dediler.
"Bana maske takıyorsun," dediler.
"Acılarını saklıyorsun," dediler.

"Bana o maskeyi çıkar," dediler.
"Gülerken ağlamak; sen acıların en büyüğünü yaşıyorsun," dediler.
​"Keşke senin derdine merhem olmayı bilseydim," dedi doktor.
"Yaramaz çocuk gibi maske takıyorsun," dedi doktor.

"Hayatla oyun oynuyorsun," dedi doktor.
"Doktor, çıkar o maskeyi!" dedi.
"Yaraların belki acıyacak ama zamanla geçecek," dedi.
​"Ya geçmezse?" dedim. "Yaram iyice kanarsa?" dedim.

Oracıkta sustu doktor.
Anlamadı kimse, gülüşümün ardındaki ahı,
Gündüzüme sığdırdım, içimdeki o zifiri siyahı.
Doktor bile sustuysa, kim sarar bu yarayı?

Benim maskem canımdır, bırakın öyle kalsın.
​Yaram derinde benim, merhem yüzeyde gezer,
Kendi söküğünü yine, kendi kalbim diker.
Gözlerim çocuk kalsa da, ruhum dünyayı çeker,

Koyun yerime kendinizi, yüreğiniz sızlasın.
"Benim yerime kendini koy," dedim doktora.
Sustu kaldı oracıkta öylece...